Buick Riviera: de eerste auto met een aanraakgevoelig entertainmentcentrum (1986)

Het plaatsen van een touchscreen in een auto is niets bijzonders. Sterker nog, in de nieuwste modellen verwachten we al een vergelijkbare oplossing om het complete multimediale gedeelte en andere secundaire functies te bedienen. Toch moet iedereen die de oorsprong van dit concept wil verkennen, veel verder terug in de tijd reizen dan je zou denken. Onder de 'pioniers' springt de Buick Riviera uit de editie van 1986 eruit. Compacter en duurder dan zijn voorgangers, had de Riviera '86 een troef in handen: de "Graphic Control Center", gebaseerd op een 9-inch CRT-monitor.

Computers en auto's

Computers en auto's. Er was een tijd dat die relatie onmogelijk, zelfs belachelijk leek. Tegenwoordig hebben we hele wagenparken die afhankelijk zijn van een software-update om te kunnen functioneren. Niet ver van ons af bevindt Tesla zich in een niet zo koude oorlog met hackers die geavanceerde prestatiefuncties vrijschakelen, die duizenden dollars extra kosten. Maar de band is veel dieper en ouder dan we denken. Het plaatsen van een touchscreen op het dashboard is tegenwoordig niets bijzonders. De echte vraag is: wie deed het het eerst?

De eerste auto met een touchscreen

Om het antwoord te vinden moeten we terug naar 1986, het jaar waarin Buick (divisie van General Motors) de update van zijn model Riviera lanceerde. Technisch gezien is het de zevende generatie (sommige collega-sites beschouwen het als 'achtste'), verkocht tussen 1986 en 1993. Kleiner, met een V6-motor door de hele lijn, en met een lichte prijsstijging, was de Riviera verre van een verkoopssucces, maar dat model '86 blijft onze aandacht opeisen om één reden: het was de eerste auto in algemene productie met een touchscreen, als onderdeel van het systeem dat "Graphic Control Center" werd gedoopt.

Met de GCC kon je onder andere de airconditioning, de radio en de cassette-speler bedienen, maar het verhaal eindigde daar niet. Het voerde ook diagnoses uit met betrekking tot de remmen, het elektrische systeem en de transmissie. De GCC kon rapporteren hoeveel brandstof er nog in de tank zat, details van je rit registreren of routes berekenen, en waarschuwen voor onderhoud. Dit alles op een 9-inch monochrome CRT-scherm. In wezen een compacte televisie in het dashboard, die ons vanuit een bepaald oogpunt aan oude geldautomaten doet denken.

Als we bedenken dat het ontwerp van een auto in die tijd ongeveer vijf jaar in beslag nam, bevestigde de integratie van het Graphic Control Center dat sommige ideeën van Buick-GM ver vooruit waren op het normale tempo van de industrie. Het systeem werd uitgebreid en bijgewerkt voor de Buick Reatta (nog luxueuzer dan de Riviera), en Oldsmobile maakte er een optioneel onderdeel (met kleurenscherm en diverse aanpassingen) van zijn Toronado Troféo 1990.

Het traditionele GCC werd echter datzelfde jaar teruggetrokken. De reden was duidelijk: de bestuurders van die tijd zagen het als een afleiding. Popular Mechanics vatte het treffend samen: de technologie was indrukwekkend, maar schond het 'Eerste Ergonomische Gebod', namelijk 'je mag je ogen niet van de weg halen om aanpassingen te doen'.