Stel je een man voor die zijn leven besteedt aan het plegen van kleine misdrijven met als doel de gevangenis zijn thuis te maken. Zonder geweld of verzet. Sterker nog, deze man gebruikt altijd dezelfde techniek om telkens weer te worden opgepakt: Eten stelen in restaurants in New York. Het lijkt een plot dat recht uit Hollywood komt… maar een artikel van The New York Times, gepubliceerd in mei 1994 beweert dat deze persoon heeft bestaan. Zijn naam? Gangaram Mahes, 'De Seriële Eter'
Het originele artikel geeft ons een deel van het verhaal van Gangaram Mahes. Hij kwam uit Guyana, groeide op in armoede en arriveerde in 1976 in de Verenigde Staten, amper 18 jaar oud (hij was 36 op het moment van publicatie). De Amerikaanse droom werd al snel een nachtmerrie van recessie, werkloosheid en brandstoftekorten. Mahes vond toevlucht in het leger, maar werd na vijf jaar ontslagen vanwege zijn problemen met hasj.
Hij werkte als verzamelaar in Virginia en Florida onder mensonterende omstandigheden en keerde terug naar Guyana… alleen om terug te keren naar South Bronx met een vrouw die hem verliet. Eind jaren '80 was de enige constante in het leven van Mahes de gevangenis, en hij kwam tot de conclusie dat hij daar beter af was. De strategie om binnen te komen bleek heel eenvoudig: zich voordoen als een lid van de New Yorkse middenklasse, een restaurant binnengaan, een goede maaltijd bestellen… en niet betalen.
Gangaram Mahes: 'De Seriële Eter'
Het restaurant mocht noch te duur, noch te goedkoop zijn. In het eerste geval liep hij het risico geen tafel te krijgen of meer juridische druk te ondervinden, terwijl in het tweede geval ze de hele zaak zouden kunnen vergeten. Het artikel onthult dat Mahes minstens 31 keer hetzelfde misdrijf pleegde, zich altijd schuldig bekennend en alle onderhandelingsinstanties afwijzend. De laatste keer had hij een zwaardvisfilet besteld in het American Festival Cafe in het Rockefeller Center (Google meldt het vandaag als 'permanent gesloten'), waarvoor hij een straf van 90 dagen in Rikers uitzat. Donderdag vrijgelaten, zondag gearresteerd.
En Mahes kreeg precies wat hij wilde bij elke gelegenheid: een opgeruimde plek, een plek om te slapen, schone kleding en minstens twee maaltijden per dag. The New York Times nam de moeite om de kosten van de 'strategie' van Mahes te analyseren. 162 dollar per dag aan belastingen, ongeveer 14.580 dollar voor zijn 'verblijf' van 90 dagen… terwijl de oorspronkelijke rekening 51 dollar was. Al zijn verdedigers vroegen om alternatieve straffen vanwege het seriële karakter van zijn daden, maar de aanklagers weigerden altijd, en Mahes accepteerde straffen variërend van 10 tot 180 dagen. In het laatste geval probeerden de aanklagers hem een jaar op te sluiten. Zijn toegewezen advocaten probeerden andere opties te verkennen, maar toen de rechter een gereduceerde straf van 90 dagen aanbood, nam Mahes die zonder er twee keer over na te denken.
Het verhaal van Gangaram Mahes eindigt hier, maar ik denk dat zijn vakanties in Rikers geen optie meer zijn. De omstandigheden in die gevangenis zijn aanzienlijk verslechterd (vooral na de pandemie), en de stad heeft inmiddels gestemd voor de definitieve sluiting in 2026.
(Noot van de redactie: het originele artikel staat achter een betaalmuur)
Bron: The New York Times
