Heb je ooit gemerkt dat wanneer iemand een zekere vaardigheid toont en meerdere promoties krijgt, het meest waarschijnlijk is dat hij of zij volledig nutteloos is in zijn of haar uiteindelijke positie? Volgens de Canadese pedagoog Laurence J. Peter heeft die persoon alleen zijn "niveau van incompetentie" bereikt. Dit "Peterprincipe" legt niet alleen alle kritieke fouten in moderne hiërarchische systemen bloot, maar lijkt ook te bevestigen wat we al lang vermoedden. Wil je meer weten?
Het gevoel is dat voor elke grote prestatie van de mensheid een even grote catastrofale fout is. Het is iets dat we elke dag overal zien. Wat op dat moment een briljant idee lijkt, verandert al snel in een vreselijke beslissing, en zo komen we bij de vraag: "Hoe komt het dat niemand dit eerder heeft opgemerkt?". "Verantwoordelijkheid" is een zeer krachtig woord en legt een enorme last op de schouders van elke persoon.
In de meest voorkomende hiërarchische structuren ontvangt iemand die over een superieure capaciteit beschikt een passende beloning en een toename van zijn verantwoordelijkheidsniveau. In theorie is dit een "goede" actie, omdat we zowel vaardigheid als hard werk erkennen en belonen. Maar in de praktijk... is het verhaal heel anders. Welkom bij het Peterprincipe, uitgelegd in dit video (met automatisch gegenereerde ondertiteling en automatische vertaling, als je dat nodig hebt).
Het Peterprincipe begrijpen
Laten we eens kijken: welk beter voorbeeld om het Peterprincipe aan te roepen dan de politici van het moment? Deze "lichtbakens" komen aan de macht met de belofte "de" oplossing te zijn voor al onze problemen. Misschien waren ze ooit fantastische activisten, economen, gemeenteraadsleden, burgemeesters of afgevaardigden... maar ze blijven stijgen en veranderen in een soort "corrupte Midas", die alles wat ze aanraken verpesten.
Als er een controversieel aspect is aan het Peterprincipe, is het dit: incompetentie heeft als belangrijkste oorzaken vooruitgang en ambitie. Peter voegt eraan toe dat "na verloop van tijd heeft elke functie de neiging om te worden bezet door een werknemer die incompetent is voor de toegewezen taken". In dat geval, wie doet het echte "werk" in kwaliteit en kwantiteit? Het antwoord is de rest van de werknemers die lager in de keten staan en nog niet hebben bereikt hun niveau van incompetentie.
Het Peterprincipe doet ons gedeeltelijk denken aan het zogenaamde Dilbertprincipe, bedacht door cartoonist Scott Adams, en legt uit dat bedrijven hun minst competente werknemers vaak promoveren met als enige doel hun bereik te beperken. Het verschil tussen beide principes is duidelijk: de competentie van een werknemer voedt de theorie van Peter, terwijl bij Dilbert de promotie slechts een "schadebeperking" is, of een "insluitingsbarrière" om de natuurlijke incompetenten uit de weg te ruimen. Denk je dat ze gelijk hebben? Komen we allemaal op een punt waarop we "meer bijten dan we kunnen kauwen"? De reacties staan open.
Meer informatie op: Wikipedia
