De wereld is veel kleiner geworden dan we denken. Als een incident met een mobiel apparaat wordt vastgelegd, wordt het waarschijnlijk binnen enkele minuten viraal. De pers van weleer had dat voorrecht echter niet. Nieuws overbrengen via onstabiele telefoons was een complexe taak, en foto's moesten de traditionele route volgen, maar in de jaren '30 ontstond het concept van Wirephoto. Dankzij deze nieuwe technologie zorgde de verzending van foto's via telefoonlijnen voor een complete revolutie in de journalistiek…
Alles wat een fotograaf tegenwoordig nodig heeft om zijn beelden naar de andere kant van de wereld te sturen, is een basisinternetverbinding en een mobiel apparaat of computer. Maar het verhaal was heel anders aan het begin van de vorige eeuw. Een envelop met foto's die per post werd verzonden, kon in het gunstigste geval twee tot vier dagen duren en in het slechtste geval voor altijd verloren gaan.
De noodzaak om zo snel mogelijk met een nieuwsbericht naar buiten te komen was absoluut voor kranten (en dat is het nog steeds), maar foto's vormden een bottleneck... totdat Wirephoto verscheen. Als erfgenaam van de Telediagraph die in 1895 door Ernest A. Hummel werd ontworpen, explodeerde het Wirephoto-systeem halverwege de jaren '30 en maakte het de verzending van foto's via de telefoon mogelijk. Het succes leidde tot een ware technologische race om kosten te verlagen, de draagbaarheid van de apparatuur te verbeteren en de verzendsnelheid te verhogen. Wil je het in actie zien…?
Wirephoto: foto's verzenden via de telefoon in de jaren '30
De video 'Spot News' uit 1937 toont een dramatisering van het Wirephoto-systeem en hoe de pers in minuten kon krijgen wat vroeger dagen duurde. De draagbare apparatuur (geïnstalleerd in een vrachtwagen) nadert een telefoonpaal om een verbinding tot stand te brengen en te onderhandelen. De foto wordt in de vrachtwagen verwerkt en op een cilinder geplaatst voor verzending.
Die verzending vindt plaats één lijn tegelijk. De foto draait met de cilinder terwijl een lichtstraal erop wordt gericht. Het licht scant de foto van boven naar beneden, maar de cilinder beweegt ook zijdelings, waardoor het hele oppervlak wordt bedekt. Het licht gaat door een versterkersysteem en raakt een fotocel. De cel registreert veranderingen in lichtintensiteit en die variabelen worden omgezet in een signaal dat via de telefoonlijn kan worden verzonden.
Aan de andere kant wordt het signaal in een ontvangsysteem geïnjecteerd dat is uitgerust met een neonlamp (die veel sneller reageert op elektrische veranderingen), en vanuit een bepaald gezichtspunt belicht het licht van de lamp het negatief dat op een cilinder is geïnstalleerd met dezelfde afmetingen en rotatieparameters als het origineel. De rest is een kwestie van het negatief op de traditionele manier verwerken en de afbeelding voor algemene verspreiding voorbereiden.
Om het proces in meer ontspannen termen uit te leggen, toont de video een demo met een touw dat om twee cilinders is gewikkeld, met fantastische resultaten. Maar het meest indrukwekkende is het analoge karakter: er is hier geen enkel protocol of digitale onderhandeling. Helaas deelt de video geen details over het synchronisatieproces van de cilinders, maar er bestaat geen twijfel dat het Wirephoto-systeem decennialang uitstekend werkte. Associated Press wijdde een heel artikel aan deze technologie ter ere van het 85-jarig bestaan en dat mag je niet missen.
