De naam Sergio Canavero circuleert al enkele jaren in de wereld van de neurochirurgie, vooral vanwege zijn voornemen om het hoofd van een mens op een ander lichaam te transplanteren. De technische details over het proces werden midden 2013 op NeoTeo gepubliceerd, maar nu heeft dezelfde chirurg succes gemeld bij experimenten met muizen, ratten en een hond, met behulp van de chemische stof PEG om hun ruggenmerg te herstellen. Zoals te verwachten was, wezen andere deskundigen de gepresenteerde resultaten af, eisen meer bewijs en blijven erop aandringen dat de procedure “nog niet klaar” is voor mensen.
Wanneer we praten over het herstellen van het ruggenmerg en het mogelijk maken dat iemand weer (gedeeltelijk of volledig) beweegt, spreekt dat voor zich. Maar zodra de mogelijkheid van het transplanteren van hoofden in de vergelijking komt, roept dat het beeld op van een wat gekke wetenschapper. Hoe ongelooflijk ook, de mensheid begon dat complexe territorium al in het begin van de twintigste eeuw te verkennen, met speciale nadruk in de jaren vijftig en zeventig. De laatste tijd wordt het transplanteren van hoofden geassocieerd met de Italiaanse neurochirurg Sergio Canavero, die aankondigde dat de procedure en de technologie in 2017 klaar zullen zijn, en hij heeft zelfs al een Russische vrijwilliger met spinale spieratrofie. Onlangs publiceerde Canavero een reeks studies in het tijdschrift Surgical Neurology International, waarin hij dierexperimenten beschrijft met polyethyleenglycol (PEG) om beschadigde ruggenmergen weer met elkaar te verbinden.
Experimenten met PEG
De informatie omvat korte video's (Waarschuwing: kan gevoelig zijn voor de lezer) waarin een muis, een rat en een hond in verschillende herstelfasen te zien zijn. Canavero zegt dat de techniek die gebruikt is om de beweeglijkheid van de hond, waarvan het ruggenmerg voor 90 procent was doorgesneden, te herstellen, dezelfde zal zijn die de hoofdtransplantatie in 2017 mogelijk maakt.
De evaluatie van PEG begon met C-Yoon Kim van de Konkuk Universiteit en zijn team, die in nauwe samenwerking met Canavero het ruggenmerg van 16 muizen doorknipte. Acht daarvan kregen PEG (de andere acht dienden als controlegroep), waarvan er vijf overleefden en enige beweeglijkheid terugkregen.
Op dit punt voegde een team van de Rice Universiteit zich erbij, dat aan een “optimalisator” voor PEG werkt, een soort grafeensteiger die de ontwikkeling van zenuwen en de overdracht van signalen ondersteunt. De combinatie van beide technieken werd toegepast op tien ratten, maar hier beginnen de twijfels: vier van de vijf ratten die de geoptimaliseerde PEG kregen, stierven door een overstroming in het laboratorium, terwijl de vijfde erin slaagde zich te verplaatsen en te eten na twee weken.
Kritiek op de resultaten
Zo komen we bij de hond, die naar verluidt een onderbreking van 90 procent in zijn ruggenmerg had. Binnen drie weken kon de hond al lopen, en het team beweert dat hij zijn staart kan bewegen en voorwerpen kan pakken. Toch is er in de gepubliceerde studies geen solide bewijs dat die onderbreking daadwerkelijk is uitgevoerd. Enerzijds wordt kritiek geuit op het ontbreken van histologische gegevens over het ruggenmerg van de hond en het ontbreken van een controlegroep, en anderzijds telt de aankondiging dat vier dieren in een overstroming zijn gestorven niet als een rapport. Het centrale punt, de hoofdtransplantatie, lijkt veel verder weg te zijn dan Canavero denkt.
Volgens bio-ethicus Arthur Caplan van de New York University plaatst dit soort werk Canavero en zijn team “op drie tot vier jaar” van een ruggenmergherstel en “zeven of acht jaar” van een transplantatie.
Bron: Head transplant team's new animal tests fail to convince critics
