NASA meldde op 26 oktober 2026 dat de zonne-array op het zonneschild van NEO Surveyor was geïntegreerd en dat de functionele en prestatietests van de array waren afgerond. De update beschreef een mijlpaal aan een onderdeel van de missie; de ontwikkeling van het ruimtevaartuig ging door. NASA beschreef de integratie en de tests.
Wat het zonneschild doet
Het zonneschild houdt zonlicht bij de opening van de infraroodtelescoop weg, zodat de telescoop koel blijft. Tegelijk draagt het de zonne-array die de systemen van het ruimtevaartuig van stroom voorziet. Het zes meter hoge schild bestaat uit twee vlakke panelen die onder een hoek van 23,5 graden met elkaar zijn verbonden. Aan de basis is het 2,4 meter breed.
De array telt 864 onderling verbonden zonnecellen en kan volgens NASA maximaal 2 kilowatt leveren. Die stroom is bedoeld om de accu’s op te laden en de systemen van het ruimtevaartuig te voeden.
Het zonneschild heeft dus twee taken: het schermt de telescoop af van zonlicht en draagt tegelijk de energievoorziening van de missie.
Van bouw naar integratie en tests
Applied Aerospace bouwde de structuur. SolAero Technologies bracht de zonnecellen er in januari 2026 op aan. In maart waren de omgevingstests van het schild en de array afgerond bij een commerciële thermische-vacuümfaciliteit in El Segundo, Californië. BAE Systems Space & Mission Systems ontving het onderdeel in mei in Boulder, Colorado; daar werden vervolgens onder meer zon- en temperatuursensoren op het zonneschild geïntegreerd.
Een onderdeelstap in een missie die doorging
NASA meldde dat de ontwikkeling van NEO Surveyor verderging. De update ging over de integratie en tests van de zonne-array op het zonneschild, niet over afronding van het volledige ruimtevaartuig.
