Het hardware van de Sovjet-Unie is ons niet vreemd. Eerder hebben we enkele van zijn belangrijkste computers overlopen, leerden we een muis die pure luxe was kennen, en spraken we ook over Apple als essentieel onderdeel van een heel bijzonder museum ten zuiden van Moskou. Vandaag hebben we echter iets praktischer en directer te pakken: de restauratie van een Sovjet-LED-horloge Elektronika-1 uit de jaren '70, met een moderne PCB en een veel efficiënter ontwerp.
De geschiedenis vertelt ons dat LED-horloges hun eerste stappen zetten in het begin van de jaren '70. De Hamilton/Pulsar was de eerste op de markt, debuterend in 1972 met een scherm van rode LEDs, een ontwerp in 18-karaats goud… en 2.100 dollar op het prijskaartje. Een van de bijgewerkte modellen kwam op het grote scherm dankzij Live and Let Die, met Roger Moore die het verschillende keren liet zien. In die film was echter ook het grote zwakke punt van LED-horloges te zien: je moest op een knop drukken om de tijd te zien, omdat ze te veel energie verbruikten.
Binnen enkele jaren verving de industrie de LEDs door LCD-schermen, maar niet in de Sovjet-Unie. Tussen 1978 en 1979 (andere bronnen plaatsen het in 1976) verscheen de Elektronika-1, met met de hand gemaakte microsolderingen in de modules, en drie generaties die wijzen op een langdurige productie tot 1990. Ontwikkelaar Benjamin Sølberg heeft een eerstegeneratie-Elektronika-1 in zijn bezit, maar in plaats van het als verzamelobject te bewaren, besloot hij de functies te herstellen door een PCB vanaf nul te maken.
De wederopstanding van een Sovjet-LED-horloge met moderne hardware
Helaas heeft de tijd het originele hardware buiten gevecht gesteld, maar Benjamin slaagde erin een vierlaagsmodule te ontwerpen, uitgerust met een MSP430FR2433-microcontroller van Texas Instruments, een AS1115-LED-driver van Austria Micro Systems, en een oude Hewlett-Packard-display HP-5082-7414 van 4x7 segmenten, zeer geschikt en “chronologisch correct”.
Een van de meest interessante aspecten is dat Benjamin vijf halve gaten in de PCB gebruikte, die dienen als contactpunten voor de knoppen van het horloge. De batterij is een conventionele CR2032 die overal verkrijgbaar is, maar energiebesparing is een prioriteit in het nieuwe ontwerp. Benjamin schat een stand-by van tien jaar, opmerkelijk als we bedenken dat het originele hardware twee 1.55V-batterijen in minder dan een jaar verslond.
Alle technische details om de PCB te bouwen en de programmering uit te voeren zijn beschikbaar op GitHub, maar het beste is dat het horloge geen functies heeft verloren (het toont uur, datum en jaar), en Benjamin gebruikt het dagelijks. Nu doet dit Sovjet-LED-horloge ons denken aan de paradox van Theseus. Heeft het horloge zijn identiteit opgeofferd met nieuwe ingewanden, of blijft het intact? Laat een reactie achter!
Sitio oficial: Klik hier
Bron: Hackaday
