In 1991 bleven thuiscomputers zich in een natuurlijk tempo ontwikkelen en kregen ze met elke nieuwe generatie meer rekenkracht. Betere graphics en extra geheugen stelden de ontwikkelaars van die tijd in staat om hun talent ten volle te benutten. De Fransman Éric Chahi maakte deel uit van die selecte groep en creëerde in twee jaar tijd een van de beste platformavonturen in de geschiedenis van videogames: Another World. Met een superieure cinematografische aanpak, uitgebreid gebruik van polygonen en de precieze inzet van cutscenes slaagde Another World erin een prachtig verhaal te vertellen, vol spanning en mysterie... zonder ook maar één regel dialoog.
Sommige ontwikkelaars tonen een zekere weerstand om hun eerdere werk te herzien en richten zich liever op het volgende project, op iets nieuws. Toch zijn er ook mensen die besloten hun oorspronkelijke creaties te documenteren en onbekende details met het publiek te delen. Een van hen is Éric Chahi, het meesterbrein achter titels als Future Wars, Heart of Darkness, From Dust, Paper Beast, en waarschijnlijk de belangrijkste uit zijn carrière: Another World.
Dankzij het succes van Future Wars en de royalty's die hij ontving, kon Chahi twee jaar lang zonder redactionele druk aan Another World werken, maar dat betekent niet dat het proces eenvoudig was. Hoewel Chahi zich nooit gedemotiveerd voelde, deden de lange werksessies (met 10/12/16 uur per dag) hem denken dat hij nooit het licht aan het einde van de tunnel zou zien, maar de mening van zijn collega's en de eerste kritieken bevestigden al snel dat hij op de goede weg zat. In 1991 nam Another World definitief vorm aan en stak zelfs de oceaan over met een kleine naamswijziging... Out of This World.
Another World: een spiegel naar een andere wereld
Chahi omschrijft sciencefiction als 'meerdere spiegels' van onze wereld, waarmee elke auteur zijn eigen visie op de toekomst, technologie en fantasie kan verkennen. En Another World laat dat vanaf het eerste moment zien, met de komst van professor Lester Knight Chaykin naar zijn laboratorium, rijdend in een fabuleuze Ferrari 288 GTO. We weten niets over Lester, behalve dat hij een natuurkundige is met toegang tot een synchrotron, die midden in de nacht werkt en een naderende storm trotseert. Zijn enige gezelschap bestaat uit het beveiligingssysteem, kabels, lampen en af en toe een blikje drank. Eenzaamheid is een fundamenteel element van Another World en vertegenwoordigt in zekere zin wat Chahi voelde tijdens de creatie.
En uit het niets, chaos. De versnelde deeltjes van het synchrotron, gecombineerd met de energie van een bliksemschicht, raken het bureau van Lester en sturen hem naar... een andere wereld? een andere dimensie? Een seconde geleden wachtte hij op gegevens voor zijn holografische monitor, en het volgende moment bevindt hij zich onder water, in wat een gigantisch zwembad lijkt. Het verlaten van het water is verwarrend maar snel, en we krijgen de eerste weerspiegeling in de spiegel van Another World: vreemde rotsformaties, een hevige wind en een lucht met twee manen. Alsof dat nog niet genoeg is, is Lester niet langer alleen.
De wereld wordt bevolkt door agressieve, gevaarlijke, giftige en vooral hongerige wezens. Hier ontvouwt het cinematografische component van Another World zijn volledige potentieel: er is geen interface, geen HUD, geen energie of gezondheid. We hebben geen inventaris, geen levens teller. Lester is net zo menselijk, kwetsbaar en breekbaar als ieder van ons. De enige beleefdheid die het spel biedt, is een reeks codes om niveaus te herhalen, maar meer ook niet. De dood is een deel van het leerproces in Another World, en geloof me, je zult leren.
Daar komt nog bij dat de dominante soort, een groep vijandige buitenaardse wezens, is verdeeld in een schijnbare krijgersklasse, de vrouwtjes onder harem, en een slavensleutel, veroordeeld tot opsluiting, dwangarbeid en de strijdarena. Maar zelfs in zo'n vijandige omgeving slaagt Lester erin iets van een vriendschap te sluiten met een slaaf, 'Buddy', die in dezelfde kooi opgesloten zit. Chahi zelf vertelt ons dat Another World een spel over vriendschap is, en het cultiveren ervan is essentieel: de enige manier om in sommige secties vooruit te komen, is door Buddy te helpen en te beschermen.
Door het hele spel heen is het mogelijk om de belangrijkste invloeden en inspiratiebronnen voor Chahi te identificeren, van Dune van Frank Herbert tot de Hyperion-serie van Dan Simmons, via Frank Frazetta, Richard Corben (wiens kunst in Heavy Metal puur vuur was), Zdzisław Beksiński, en de legendarische Akira Toriyama (als je goed kijkt, is de opgeladen modus van Lesters wapen een mini-Kamehameha). Op dezelfde manier stimuleerde Another World de creativiteit van andere giganten in de industrie, vooral aan de andere kant van de wereld: Hideo Kojima (Metal Gear) en Fumito Ueda (Shadow of the Colossus) hebben in meer of mindere mate naar Another World verwezen, terwijl Keiichiro Toyama, de maker van Silent Hill, de impact benadrukte die de eerste scène op hem had, wanneer Lester wordt 'opgeslokt' door een andere wereld.
"En als ik het in Windows wil?"
Hoewel het misschien ongelooflijk lijkt, was MS-DOS niet de eerste omgeving waarin Another World debuteerde. Chahi concentreerde zich aanvankelijk op de Amiga en Atari ST, en de pc-port kwam in 1992 dankzij het werk van Daniel Morais. Een van de officiële Another World-pagina's biedt schitterende details over de moeilijkheden om het spel naar verschillende consoles te brengen, waaronder een ruzie met Interplay over de muziek voor Super NES en Mega Drive (tot het punt van het creëren van een 'oneindige fax' met de tekst 'Laat de originele muziek!'), en de censuur die Nintendo eiste voor het bloed en de naakte buitenaardse wezens (waarbij in elk geval drie pixels werden verwijderd).
Als je Another World nu wilt spelen, bieden zowel GOG als Steam de '20th Anniversary'-versie aan met betere graphics en geluidseffecten. Een andere mogelijkheid is om gebruik te maken van emulatie en streaming op het Internet Archive, en als je al toegang hebt tot de originele bestanden, is het meer dan voldoende om ze in DOSBox te laden. Als je weet wat je doet, duurt het spel minder dan een half uur, maar het is een onmisbaar avontuur en absoluut je tijd waard.
