We beleven een van de beste periodes in de consolen-emulatie. Een computer en een kopie van RetroArch zijn meer dan genoeg om toegang te krijgen tot tientallen platforms, maar dat gebruiksgemak begon ergens, en veel pijlen wijzen in de richting van NESticle. In april 1997 stelde deze emulator, ontwikkeld door Icer Addis, duizenden gebruikers in staat om NES-titels te spelen op bescheiden computers, maar gaf ook aanleiding tot functies zoals save states, paletbewerking, schermafbeeldingen en het opnemen van gameplay.
Als we denken aan emulators die de industrie opschudden, komt onmiddellijk Bleem! in ons op, dat begin 1999 op de markt kwam met een grote belofte: de games van de PlayStation zelf emuleren. Bleem! was echter geen freeware en de anti-kopieerbeveiliging werd in minder dan twee weken gekraakt, een detail dat zeker bijdroeg aan zijn populariteit. Het verhaal eindigde met Sony die de verantwoordelijken van Bleem! aanklaagde totdat ze de juridische kosten niet meer konden dekken, maar voor het emulatie-universum was het het begin van een nieuw tijdperk.
Twee jaar vóór Bleem!, in april 1997, herschreef een gebeurtenis voorgoed de regels van de NES-emulatie. In die tijd moesten alle geïnteresseerden in het emuleren van Nintendo's iconische console het opnemen tegen de iNES van Marat Fayzullin (die nog steeds bestaat) of de Japanse Pasofami, die een ware nachtmerrie was. Icer Addis van Bloodlust Software gooide echter een echte waterstofbom met de lancering van NESticle.
NESticle en de democratisering van NES-emulatie
Op het eerste gezicht lijkt NESticle een flauwe grap: het Windows-pictogram was letterlijk een paar hangende testikels en de muisaanwijzer toont een afgehakte hand die bloed druipt. Maar afgezien van de kleurrijke humor zorgde NESticle voor een revolutie in emulatie met relatief lage vereisten (486 of Pentium en 8 MB RAM in de DOS-versie), een intuïtieve interface, compatibiliteit met het .nes-formaat van iNES, schermafbeeldingen in PCX en de mogelijkheid om gameplay op te nemen. Duizenden gebruikers met oude 486/586-clones of HP/Compaq-terminals zonder toegang tot de nieuwste titels konden nu met een paar klikken genieten van NES-emulatie.
Alsof dat nog niet genoeg was, werd NESticle ook een zeer krachtige bewerkingstool. De eindgebruiker had geen geavanceerde kennis meer nodig om teksten of paletten te wijzigen. Het maken van patches en hacks was iets “eenvoudigs” geworden. Sommige ROM-afbeeldingen werden aangepast om met NESticle te werken, wat de compatibiliteit beperkte, maar uiteindelijk maakte dat niets uit. Het slotstuk van NESticle was de gratisheid: in tegenstelling tot iNES (dat toen shareware was) vroeg NESticle geen enkele cent.
Helaas leidden de botsing van genieën, geschillen tussen hackerkringen en bepaalde persoonlijke verschillen tot de onderbreking van de ontwikkeling van NESticle. De geschiedenis vertelt ons dat de broncode van NESticle (en extra materiaal) werd gestolen door Donald “MindRape” Moore, en als reactie besloot Addis zijn werk te stoppen (ook de voortdurende claims voor een nieuwe versie droegen bij aan de slijtage). Gelukkig deelde Addis een extra build van NESticle, met versie x.xx, die alle aspecten van de emulatie verbeterde, met speciale nadruk op audio. De “menselijke kant” van NESticle werd onderzocht door de mensen van Vice in een buitengewoon artikel, en ik raad het zeker aan.
«En als ik het op Windows wil?»
24 jaar later is NESticle nog steeds een fantastisch stukje software en een geweldige oefening voor iedereen die geïnteresseerd is in retrohardware, maar niemand ontkent dat de tand des tijds het verouderd heeft gemaakt. Emulators zoals FCEUX, Nestopia en de eerder genoemde iNES bieden een veel nauwkeurigere emulatie en zijn toleranter voor de speciale kenmerken van bepaalde games. NESticle emuleert bijvoorbeeld geen Zapper, PAL-ROM's worden afgespeeld met versneld geluid (vereist aanpassingen), en ik heb problemen gehad met ROM's van dubbele spellen (Super Mario / Duck Hunt), maar dit alles is geen probleem onder moderne emulators.
Tegelijkertijd vereenvoudigde de komst van de Raspberry Pi op de markt het maken van retroconsoles aanzienlijk, en het is een van de meest aanbevolen beginnersprojecten online, dankzij platforms / varianten zoals RetroArch, Batocera, Recalbox, RetroPie, Lakka en andere. Het maakt niet uit welke route je kiest, één ding is zeker: NES-emulatie veroudert niet.
