Przechodzimy przez jedną z najlepszych epok w emulacji konsol. Komputer i kopia RetroArch wystarczą, aby uzyskać dostęp do kilkudziesięciu platform, ale ta łatwość obsługi zaczęła się gdzieś, a wiele strzał wskazuje na NESticle. W kwietniu 1997 roku ten emulator opracowany przez Icera Addisona umożliwił tysiącom użytkowników granie w tytuły NES na skromnych komputerach, ale także wprowadził funkcje takie jak save state'y, edycję palet, zrzuty ekranu i nagrywanie rozgrywki.
Jeśli mamy myśleć o emulatorach, które wstrząsnęły branżą, od razu przychodzi nam na myśl Bleem!, który wszedł na rynek na początku 1999 roku z bardzo wielką obietnicą: emulować gry z samej PlayStation. Bleem! nie był jednak darmowy, a jego ochrona antykradzieżowa została złamana w mniej niż dwa tygodnie, co z pewnością przyczyniło się do jego popularności. Historia zakończyła się tym, że Sony pozwało twórców Bleem! aż do momentu, gdy nie mogli pokryć kosztów prawnych, ale dla świata emulacji był to początek nowej ery.
Dwa lata przed Bleem!, w kwietniu 1997 roku, jedno wydarzenie na zawsze przepisało zasady emulacji NES. W tamtych czasach wszyscy zainteresowani emulacją kultowej konsoli Nintendo musieli zmierzyć się z iNES Marata Fayzullina (który nadal istnieje) lub japońskim Pasofami, które było prawdziwym koszmarem. Jednak Icer Addis z Bloodlust Software rzucił prawdziwą bombę wodorową, wydając NESticle.
NESticle i demokratyzacja emulacji NES
Na pierwszy rzut oka NESticle wygląda jak kiepski żart: jego ikona w Windows to dosłownie wiszące jądra, a kursor myszy pokazuje odciętą rękę krwawiącą. Ale poza kolorowym humorem NESticle zrewolucjonizował emulację dzięki stosunkowo niskim wymaganiom (486 lub Pentium i 8 MB RAM w wersji DOS), intuicyjnemu interfejsowi, zgodności z formatem .nes iNES, przechwytywaniu zrzutów ekranu w PCX i możliwości nagrywania rozgrywki. Tysiące użytkowników wyposażonych w stare klony 486/586 lub terminale HP/Compaq bez dostępu do najnowszych tytułów na rynku mogło teraz cieszyć się emulacją NES w kilka kliknięć.
Jakby tego było mało, NESticle stał się również bardzo potężnym narzędziem do edycji. Użytkownik końcowy nie potrzebował już zaawansowanej wiedzy, aby zmieniać teksty czy palety. Tworzenie patchy i hacków stało się „proste”. Niektóre obrazy ROM zostały zmodyfikowane, aby działać z NESticle, co ograniczało ich kompatybilność, ale ostatecznie nie miało to znaczenia. Wisienką na torcie była darmowość NESticle: w przeciwieństwie do iNES (który wówczas był shareware), NESticle nie żądał ani grosza.
Niestety, zderzenie geniuszy, spory między środowiskami hakerskimi i pewne osobiste nieporozumienia doprowadziły do przerwania rozwoju NESticle. Historia mówi nam, że kod źródłowy NESticle (i dodatkowe materiały) został skradziony przez Donalda „MindRape” Moore'a, a w odpowiedzi Addis postanowił zakończyć swoją pracę (ciągłe prośby o nową wersję również przyczyniły się do wypalenia). Na szczęście Addis udostępnił dodatkową kompilację NESticle, wersję x.xx, która poprawiła wszystkie aspekty emulacji, ze szczególnym naciskiem na dźwięk. „Ludzka strona” NESticle została zbadana przez ludzi z Vice w niezwykłym artykule, który zdecydowanie polecam.
„A co, jeśli chcę to na Windowsie?”
24 lata później NESticle wciąż jest fantastycznym kawałkiem oprogramowania i świetnym ćwiczeniem dla każdego zainteresowanego retro sprzętem, ale nikt nie zaprzecza, że czas uczynił go przestarzałym. Emulatory takie jak FCEUX, Nestopia i wcześniej wspomniany iNES oferują znacznie dokładniejszą emulację i są bardziej tolerancyjne na specjalne cechy niektórych gier. Na przykład NESticle nie emuluje Zappera, PAL-owe ROM-y są odtwarzane z przyspieszonym dźwiękiem (wymaga dostosowania), a ja miałem problemy z ROM-ami podwójnych gier (Super Mario / Duck Hunt), ale nic z tego nie jest problemem w nowoczesnych emulatorach.
W tym samym czasie pojawienie się Raspberry Pi na rynku znacznie uprościło tworzenie retrokonsoli i jest to jeden z najbardziej polecanych projektów dla początkujących w sieci, dzięki platformom / wariantom takim jak RetroArch, Batocera, Recalbox, RetroPie, Lakka i inne. Niezależnie od tego, którą ścieżkę wybierzesz, jedno jest pewne: emulacja NES nie starzeje się.
