Op 14 oktober 2026 verscheen in The Planetary Science Journal een studie die meer dan 10.000 jonge breukgerelateerde landvormen op de maan in kaart bracht. De telling omvat twee afzonderlijke groepen: lobate scarps en kleine ruggen in de maanzeeën. De onderzoekers koppelen sommige van deze structuren aan aanwijzingen voor maanbevingen. De studie
Wat is in kaart gebracht?
Een lobate scarp is een boogvormige breukrichel in het maanlandschap. De studie rapporteert meer dan 8.900 van zulke structuren. Daarnaast bracht zij meer dan 2.600 kleine ruggen in de maanzeeën in kaart: langgerekte richels in de donkere, vlakke gebieden die ook wel maria worden genoemd.
| Landvorm | Aantal volgens de studie | Gebied |
| Lobate scarps | Meer dan 8.900 | Onder meer de hooglanden |
| Kleine ruggen in de maanzeeën | Meer dan 2.600 | De maria |
Hoe LROC de structuren in kaart bracht
De onderzoekers gebruikten beelden van de Lunar Reconnaissance Orbiter Camera (LROC). De Narrow Angle Camera leverde kaartbeelden met een resolutie van 0,5 tot 2 meter per pixel; de monochrome mozaïeken van de Wide Angle Camera hadden een resolutie van 100 meter per pixel.
Voor de lobate scarps bracht de studie ongeveer 127.800 segmenten in kaart. Dat zijn afzonderlijke kaartdelen die samen de lengte en richting van de structuren vastleggen. Ongeveer 5.470 scarps zijn langer dan 1 kilometer. Binnen 45 graden van de evenaar besloeg de Narrow Angle Camera meer dan 90 procent van het gebied onder optimale opnamehoeken. Meer dan 70 procent was zowel bij oostelijke als westelijke belichting gefotografeerd.
De verdeling van de scarps is ongelijk. In gebieden met de dikste maankorst zijn relatief weinig scarp-lengtes in kaart gebracht; meerdere clusters liggen in gebieden met een gemiddelde korstdikte.
Waarom de schatting van de maancontractie twee snelheden heeft
De onderzoekers ramen de radiale samentrekking van de maan op 42 tot 46 meter. De bijbehorende totale contractie van het maanoppervlak schatten zij op 0,0048 tot 0,0053 procent. Het berekende tempo hangt af van wanneer de breukvorming volgens de aanname begon:
| Verondersteld begin van de breukvorming | Geschat tempo van de samentrekking | Voorwaarde |
| Ongeveer 400 miljoen jaar geleden | Circa 11 cm per miljoen jaar | Berekend over een periode van ongeveer 400 miljoen jaar |
| Ongeveer 800 miljoen jaar geleden | Circa 6 cm per miljoen jaar | Berekend over een periode van ongeveer 800 miljoen jaar |
Het zijn voorwaardelijke modelschattingen: de twee tempo’s komen voort uit verschillende aannames over de duur van de contractie, niet uit een rechtstreekse meting van een huidig tempo.
Wat zeggen de waarnemingen over maanbevingen?
Een eerdere analyse van gegevens van het Apollo-seismisch netwerk vond dat 13 van de 28 opnieuw bepaalde epicentra van ondiepe maanbevingen binnen 90 kilometer van een lobate scarp lagen. Die nabijheid verbindt een deel van de in kaart gebrachte structuren met seismische activiteit.
De auteurs bespreken ook aardverschuivingen in de buurt van jonge breuken, waargenomen in herhaalde LROC-beelden. Zij beschouwen seismische schokken door verschuiving langs breuken als een waarschijnlijke aanleiding voor die aardverschuivingen en noemen de breuken mogelijke seismische gevaren om rekening mee te houden.
