Ooit ging ik spullen stelen op een terrein vol rommel en de eigenaar betrapte me, een gepensioneerde agent uit mijn stad. Hij gaf me een paar klappen en dreigde me neer te schieten als ik niet vertelde waar de rest van de bende was. De "bende" zat verstopt tussen oude, kapotte, aftandse auto's, waarvan het onze missie was om een paar banden te stelen om het kleine "clubhuis" te versieren dat we hadden gebouwd na het zien van "The Goonies". Ik, het dikkerdje dat niet snel kon rennen, zelfs als zijn leven ervan afhing, bleef buiten op wacht staan met een walkietalkie om de anderen te waarschuwen bij vreemde bewegingen.
Wat we geen van allen wisten, in onze onschuldige domheid, was dat dat terrein de dag ervoor al was leeggeroofd. En niet in de zin dat ze het hadden gestolen zoals wij het wilden "stelen", door alleen een paar roestige banden van wat kapotte auto's te halen om als moedige trofeeën in onze ontmoetingsplaats te hangen. Ze hadden het volledig gestript! Op het terrein stond een huis in het midden, dat van buitenaf niet duidelijk was, waarvan ze de deuren hadden ingeslagen, de vloer hadden ondergepoept, alles hadden geplunderd wat ze konden meenemen en gebroken wat ze niet konden. Ik wist hier niets van toen ik me opgaf voor de missie, maar de eigenaar van het terrein wist het heel goed.
"Wat doe jij hier?" zei hij zodra hij uit de auto stapte waarmee hij de buurt aan het patrouilleren was.
"Niks, meneer. Ik sta hier gewoon..." herinner ik me dat ik antwoordde, niet erg overtuigd.
"Ah, ja... en wat is dat?" kaatste hij terug, wijzend naar mijn walkietalkie.
"Een radio, meneer. Ik luister naar de wedstrijd..."
"Voor wie hou je me, jongen! Kom hier!"
Toen pakte hij me bij mijn haren, sleepte me naar binnen en wilde de namen van ons allemaal weten. Ik was doodsbang, dat is waar, maar volgens de Goonie-code koos ik voor stilzwijgen. Tevergeefs, want dit was een man die gewend was verdachten te ondervragen, dus hij zou de waarheid er wel uit krijgen. De eerste klap overviel me, hij raakte mijn gezicht als brandend vuur. "Dit is echt", herinner ik me dat ik onmiddellijk na de klap dacht. "Echter dan al het andere dat me ooit is overkomen". En voor de eerste keer in mijn leven vreesde ik voor de mogelijkheid om niet meer te bestaan.
Ik had geen tijd om te herstellen toen hij opnieuw naar de namen van mijn vrienden vroeg. Deze keer zag ik de klap aankomen, want ik antwoordde hetzelfde als eerder, met een bot "weet ik niet, meneer". Het deed niet minder pijn omdat ik het voorspeld had. Integendeel, die tweede klap zette me op mijn ware plek. Op de plek van een kind dat weerloos was en op het punt stond in elkaar geslagen te worden door een gewelddadige volwassene. En ik begon te huilen. Ik huilde als het kind dat ik was en dat ik niet kon verbergen. Ik smeekte zelfs om mijn leven! Het was dat moment van enorme kwetsbaarheid dat de man koos om me het pistool te laten zien dat hij in zijn riem droeg en me ervan te beschuldigen dezelfde te zijn die de dag ervoor had gestolen.
Er was geen manier om hem te overtuigen dat het een vergissing was, dat noch ik noch mijn vrienden er iets mee te maken hadden gehad. Dat we niets wisten! Noch het huilen, noch het geschreeuw, noch de excuses, niets overtuigde hem. En achteraf gezien moet gezegd worden dat het vrij moeilijk te geloven was. Wat een toeval!
Dus, met mijn leven op het spel, verklapte ik uiteindelijk alles. Ik zei mijn naam, de namen van mijn vrienden, wat we daar deden en zelfs wat ik had gegeten als lunch. De man, toen hij zag dat we allemaal uit "bekende en gerespecteerde families" kwamen, en zich realiseerde dat hij ook een fout had gemaakt, liet me gaan met de belofte dat ik nooit aan iemand zou vertellen wat er die middag was gebeurd, wat mij prima leek.
Dus dit is, naast een anekdote, ook het verbreken van die stilzwijgende overeenkomst. Ik weet niet hoe ik me erover moet voelen, eerlijk gezegd.
