Był rok 1986. Nintendo dominowało japoński rynek dzięki swojej imponującej konsoli Famicom, ale ograniczenia techniczne kartridży tamtej epoki doprowadziły do powstania modułu Family Computer Disk System, opartego na autorskiej odmianie dyskietek. Oprócz przechowywania większej ilości danych, zapisu stanu gry i lepszego dźwięku, dyski miały jeszcze jedną zaletę: były znacznie tańsze. Nintendo postanowiło wykorzystać ten czynnik w swoim urządzeniu Disk Writer, platformie, która pozwalała graczom uzyskać dostęp do nowych tytułów, płacąc ułamek ceny.
Czy wiesz, że oryginalna wersja The Legend of Zelda nie była dostępna jako kartridż? W rzeczywistości był to jeden z tytułów startowych dla Family Computer Disk System, słynnego dodatkowego modułu kompatybilnego z konsolą Famicom.
Disk Writer: legalne kopie gier na Famicoma za 500 jenów
Moduł ten umożliwiał korzystanie z Disk Cards o łącznej pojemności 112 kilobajtów na jedną sztukę. Biorąc pod uwagę ograniczenia i wysoki koszt rozwiązań półprzewodnikowych w połowie lat 80., Family Computer Disk System wydawał się idealnym rozwiązaniem.
Oczywiście istniały duże wątpliwości co do stosowania nośnika magnetycznego, a słowem kluczowym była „piractwo”. Na początku tamtej dekady piractwo gier i oprogramowania na komputerach na terenie Japonii wymknęło się spod kontroli.
Wypożyczalnie nie korzystały z oryginalnych kopii, lecz tworzyły bootlegi i łamały systemy zabezpieczeń. Władze zareagowały stanowczo: zakazały wypożyczania gier wideo, chyba że twórca każdego tytułu wyrazi na to zgodę. FDS i jego Disk Cards mogły obniżyć koszty gier, ale wypożyczenie ich nie wchodziło w grę. Tak narodził się Disk Writer.
Na pierwszy rzut oka Disk Writer przypominał rodzaj automatu, ale użytkownik nie wchodził z nim w interakcję. Oddawał swoją Disk Card sprzedawcy, który wkładał ją do Disk Writera i zapisywał wybraną grę za 500 jenów. Jeśli użytkownik nie posiadał żadnego dysku, mógł kupić pusty za 2000 jenów. W najlepszym wypadku było to 500 jenów w porównaniu z 5000 za nowy kartridż, a korzystanie z Disk Writera nie miało żadnych ograniczeń.
Kolejnym rewolucyjnym aspektem Disk Writera był Disk Fax, który w zasadzie pełnił funkcję ogólnokrajowej tablicy wyników. Gracze używali „niebieskich wersji” swoich Disk Cards i wprowadzali swoje najlepsze wyniki do Disk Faksu, aby następnie wysłać je do Nintendo faksem. Japoński gigant organizował kilka konkursów i przyznawał nagrody najlepszym graczom.
Jednak popularność Disk Writera trwała tylko do 1993 roku. Powody obejmowały problemy mechaniczne i trwałościowe zarówno Family Computer Disk System, jak i jego Disk Cards, a także niezwykły postęp kartridży, które zwiększyły swoją pojemność i zyskały baterie do zapisu stanu gry.
Ponadto hackowanie systemu plików FDS w 1988 roku (co ponownie doprowadziło do eksplozji piractwa), drakońska polityka Nintendo dotycząca praw autorskich (firma domagała się 50 procent praw do każdej zewnętrznej gry na FDS, co osłabiało zainteresowanie platformą) oraz niskie marże zysku przypieczętowały jego los.
Disk Writer znalazł coś w rodzaju kontynuacji w kartridżu Nintendo Power dla Super Famicom i Game Boy, który częściowo przypomina Game Factory od Blockbuster… ale to już inna historia.
https://old.neoteo.com/game-factory-cartuchos-programables-blockbuster/Źródło: Atari HQ
