Het jaar was 1986. Nintendo domineerde de Japanse markt met zijn indrukwekkende Famicom-console, maar de technische beperkingen van cartridges in die tijd leidden tot de creatie van de Family Computer Disk System-module, gebaseerd op een eigen variant van floppydisks. Naast het opslaan van meer gegevens, het opslaan van saves en betere audio, hadden de disks nog een voordeel: ze waren veel goedkoper. Nintendo probeerde van deze factor gebruik te maken met zijn Disk Writer, een platform waarmee spelers toegang kregen tot nieuwe titels door een fractie van de kosten te betalen.
Wist je dat de originele versie van The Legend of Zelda niet als cartridge beschikbaar was? Eigenlijk was het een van de lanceringstitels voor de Family Computer Disk System, de beroemde secundaire module die compatibel was met de Famicom.
Disk Writer: legale Famicom-kopieën voor 500 yen
Deze module maakte het gebruik van Disk Cards mogelijk, met een totale capaciteit van 112 kilobyte per eenheid. Als we rekening houden met de beperkingen en de hoge kosten van solid-state oplossingen midden jaren '80, leek de Family Computer Disk System het ideale middel.
Natuurlijk waren er grote twijfels over het gebruik van een magnetisch medium, en het sleutelwoord was 'piraterij'. Begin dat decennium was de piraterij van games en software op computers in Japan volledig uit de hand gelopen.
Verhuurdiensten gebruikten geen originele kopieën, maar maakten bootlegs en kraakten beveiligingssystemen. De autoriteiten reageerden hard: ze verboden de verhuur van videogames, tenzij de maker van elke titel dit toestond. Dus konden de FDS en zijn Disk Cards de prijs van games verlagen, maar verhuren was geen optie. Zo ontstond de Disk Writer.
Op het eerste gezicht was de Disk Writer een soort verkoopautomaat, maar de gebruiker had er geen interactie mee. Wat het deed, was je Disk Card aan de verkoper geven, die het in de Disk Writer stak en het gewenste spel schreef voor een bedrag van 500 yen. Als de gebruiker geen disk had, kon hij een blanco kopen voor 2.000 yen. In het beste geval was dat 500 yen tegen 5.000 voor een nieuwe cartridge, en er waren geen limieten aan het gebruik van de Disk Writer.
Een ander revolutionair aspect van de Disk Writer was Disk Fax, die in wezen diende als landelijk leaderboard. Spelers gebruikten 'blauwe versies' van hun Disk Cards en voerden hun hoogste scores in op de Disk Fax, die vervolgens per fax naar Nintendo werden gestuurd. De Japanse gigant organiseerde verschillende competities en reikte prijzen uit aan de beste spelers.
De populariteit van de Disk Writer duurde echter maar tot 1993. De redenen waren onder meer mechanische problemen en duurzaamheidsproblemen bij zowel de Family Computer Disk System als de Disk Cards, de buitengewone vooruitgang van cartridges die hun capaciteit vermenigvuldigden en batterijen toevoegden om saves op te slaan.
Bovendien bezegelden het hacken van het bestandssysteem van de FDS in 1988 (waardoor de piraterij opnieuw explodeerde), het draconische beleid van Nintendo met betrekking tot copyright (het claimde 50 procent van de rechten op elke externe game voor FDS, waardoor de interesse in het platform afnam) en de lage winstmarges bezegelden zijn lot.
De Disk Writer vond iets vergelijkbaars als een voortzetting in de Nintendo Power-cartridge voor Super Famicom en Game Boy, die ons deels herinnert aan de Game Factory van Blockbuster... maar dat is een ander verhaal.
https://old.neoteo.com/game-factory-cartuchos-programables-blockbuster/
