Początki satelitów komunikacyjnych
Wszyscy dobrze znamy tę historię: Sputnik trafił na orbitę okołoziemską w październiku 1957 roku. Dziewięć miesięcy później oficjalnie utworzono NASA, a w październiku 1958 roku wystrzeliła ona swojego pierwszego satelitę, księżycowy orbiter Pioneer 1. Technologia kosmiczna bardzo się od tego czasu rozwinęła, a rola satelitów jest kluczowa dla globalnego rozwoju telekomunikacji. Mając to na uwadze, jaki był pierwszy satelita komunikacyjny NASA? Właściwie były to dwa, w ramach projektu o nazwie Project Echo. Twoje oczy Cię nie mylą: agencja zbudowała parę gigantycznych balonów wykonanych z Mylaru, o średnicy 30 metrów w mniejszej wersji.
Odkrywanie historii satelitów komunikacyjnych nie jest prostym procesem. Jeśli chodzi o oryginalny pomysł, wszystkie drogi prowadzą do Arthura C. Clarke’a i jego artykułu Extraterrestrial Relays opublikowanego w brytyjskim magazynie Wireless World w październiku 1945 roku. Pioneer 1 był pierwszym satelitą NASA i pierwszym, który retransmitował komunikację, ale technicznie był orbiterem księżycowym. Dwa miesiące po Pioneerze 1 pojawił się SCORE (Signal Communications by Orbiting Relay Equipment), który wielu uważa za pierwszy prawdziwy satelita komunikacyjny na świecie. Jednak ten projekt należał do ARPA/DARPA ze względu na jego tajny charakter (tylko 88 osób wiedziało o jego istnieniu). W końcu dochodzimy do satelitów komunikacyjnych Echo, pierwszych tego typu pod skrzydłami NASA i pierwszych zaprojektowanych z myślą o retransmisji sygnałów jako priorytecie. Był jednak jeden mały szczegół…
Gigantyczne balony Project Echo
… były to gigantyczne balony! Satelity Echo działały jako pasywne reflektory, odbijając sygnały mikrofalowe, aby wysłać je w inny region planety. Technicznie rzecz biorąc, Echo 1 był w rzeczywistości Echo 1A, ponieważ oryginalny model wystrzelony 13 maja 1960 roku wpadł do Oceanu Atlantyckiego z powodu awarii rakiety Thor-Delta. Echo 1A dostał swoją szansę trzy miesiące później, dokładnie 12 sierpnia, i pozostał na orbicie przez prawie osiem lat, dwukrotnie przekraczając szacowany czas. Echo 1A miał średnicę 30,5 metra i był wykonany z odblaskowego BoPET, materiału znanego komercyjnie jako Mylar. Testy nadmuchiwania na Ziemi wymagały 18 000 kilogramów powietrza, ale w momencie startu jego masa ledwo przekroczyła 71 kilogramów (w tym 15 kg sublimującego proszku jako część systemu nadmuchiwania).
Echo 2
Echo 2 wszedł na orbitę 25 stycznia 1964 roku, z kilkoma ważnymi różnicami. Po pierwsze, był większy niż Echo 1, ze średnicą 41,1 metra. Po drugie, powłoka Echo 2 (połączenie Mylaru uwięzionego między warstwami aluminium) miała zdolność usztywniania, co oznacza, że nie wymagała stałego ciśnienia wewnętrznego, aby zachować swój kształt. Ta zaleta pozwoliła agencji uprościć system nadmuchiwania i zapewnić większą odporność na mikrouderzenia, bez uszczerbku dla gładkości i integralności kuli. Dostępne dane wskazują, że całkowita masa Echo 2 wynosiła 256 kilogramów, a po ponad pięciu latach kosmicznej przygody wszedł on w atmosferę 7 czerwca 1969 roku.
Źródło: Damn Interesting
