Mars Odyssey i Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) mogą prowadzić wieloletnie misje dzięki autonomii i zapasowym podzespołom. MRO rozpoczął misję z dodatkową pojemnością baterii i zapasem paliwa, a oba orbitery przekazują na Ziemię dane z robotów powierzchniowych.
Co pomaga sondom działać bez stałego nadzoru?
Według Wired marsjańskie sondy naukowe mogą meldować się z Ziemią raz lub dwa razy w tygodniu. Dlatego część pracy musi wykonywać pokładowa automatyka, gdy nie ma bieżącego kontaktu z kontrolą misji. NASA dubluje ważne podzespoły, by zapasowy element mógł podtrzymać działanie sondy, kiedy inżynierowie badają usterkę.
Wired podał też, że MRO wystartował z większą pojemnością baterii i zapasem paliwa, niż wymagały założenia misji. Taki margines inżynieryjny pomaga utrzymać sondę w działaniu przez dłuższy czas.
MRO i Mars Odyssey mają różne problemy operacyjne
Według Wired w 2025 r. inżynierowie wysłali do MRO zaktualizowaną mapę gwiazd. Niewielkie pozorne przesunięcia gwiazd powodowały rozbieżności w odniesieniach wykorzystywanych przez system orientacji sondy. MRO porównuje obraz z kamery z pokładowym atlasem gwiazd, który pomaga mu określać położenie.
Mars Odyssey ma inne wyzwanie. Wired podał w październiku 2026 r., że sonda nie ma wskaźnika paliwa, więc ilość pozostałego propellantu jest niepewna. Według tej relacji inżynierowie dostosowali korekty orientacji tak, by zużywać bardzo małe ilości paliwa.
Co długie obserwacje MRO dały nauce?
Mars Odyssey dotarł na Marsa 24 października 2001 r., według Wired. NASA Jet Propulsion Laboratory (JPL) podało, że MRO przybył na orbitę Marsa 10 marca 2006 r. Oba orbitery przekazują dane z misji powierzchniowych do anten należącej do NASA sieci Deep Space Network.
W retrospektywie z marca 2016 r. JPL podało, że MRO przesłał na Ziemię 264 terabity danych naukowych, więcej niż wszystkie pozostałe misje międzyplanetarne łącznie do tego czasu. Wtedy wszystkie sześć instrumentów naukowych sondy nadal działało, ponad siedem lat po zakończeniu głównej fazy badań zaplanowanej dla misji.
Długotrwałe obserwacje pozwalały śledzić sezonowe zmiany przez kilka marsjańskich lat i wspierały badania możliwej sezonowej obecności ciekłej wody. JPL opisywało również obserwacje dawnych wilgotnych środowisk, obiegu lodu, świeżych kraterów, lawin i burz pyłowych, a także sezonowego zamarzania i odmarzania dwutlenku węgla.
