Absurd i śmieszność mają również swoje szczególne miejsce w nauce, które celebrowane jest za pomocą nagrody Ig Nobel. Ta parodia „poważniejszych” Nobli jest przyznawana od 1991 roku, a jej cel jest jasny: Śmiej się najpierw, myśl potem. Ceremonia wręczenia nagród, którą można już obejrzeć w całości w Internecie, odbyła się w czwartek, a wśród zwycięzców znajdziemy praktycznie wszystko, w tym odporność białych koni na gzy i „rozwiązanie” problemu zanieczyszczenia przez Volkswagen.
Kto myśli, że naukowcy nie potrafią się śmiać lub bawić swoją pracą, powinien koniecznie zobaczyć ceremonię wręczenia Ig Nobli. Chociaż zdecydowana większość badań wymaga absolutnej powagi i odpowiedzialności, z Ig Noblami to zostaje za drzwiami sali. Po szybkim i symbolicznym otwarciu, podczas którego cała publiczność rzucała papierowe samolociki w „ludzkiego drona”, Ig Noble rozpoczęły swoją 26. edycję. Cały proces, który trwa niecałe 1 godzinę i 40 minut, można obejrzeć na poniższym wideo lub pod linkiem, który zostawimy tutaj (na wypadek, gdyby embed przestał działać):
https://www.youtube.com/embed/xo6uGp0lbd0Zwycięzcy mieli tylko 60 sekund na podziękowanie za wyróżnienie (w przeciwnym razie zostaliby przerwani przez „ludzkie alarmy”), ale mimo to było ich kilku, więc dziś przedstawiamy podsumowanie. Zaczynając od „Nagroda za Reprodukcję”, Ig Noble przyznali ją zmarłemu Ahmedowi Shafikowi z Wydziału Badań i Chirurgii Akademii Medycznej Uniwersytetu w Kairze, który opublikował w maju 1992 roku badanie na temat wpływu poliestru, bawełny i wełny na życie seksualne szczurów i dorosłych mężczyzn, a dokładniej – rzekomej zdolności tych materiałów do wywoływania azoospermii. „Nagroda za Ekonomię” trafiła do Marka Avissa, Sarah Forbes i Shelagh Ferguson z uniwersytetów w Birmingham, Otago i Massey, którzy w latach 2013 i 2014 oceniali osobowość skał, z punktu widzenia sprzedaży i marketingu. „Nagroda z Fizyki” przypadła Gáborowi Horváthowi, Miklósowi Blahó, Györgyowi Krisce, Ramónowi Hegedüsowi, Balázsowi Gericsowi, Róbertowi Farkasowi, Susanne Åkesson, Péterowi Malikowi i Hansruediemu Wildermuthowi, których praca podkreśla odporność białych koni na gzy oraz fatalny pociąg ważek do czarnych nagrobków.
Ig Nobel z Chemii trafił do Volkswagena, który z oczywistych powodów nie wysłał przedstawicieli na ceremonię. Według sędziów Ig Nobla, niemiecki producent „rozwiązał” globalny problem zanieczyszczenia powodowanego przez samochody za pomocą automatycznego i elektromechanicznego systemu, który po prostu modyfikuje wyniki, gdy jego samochody są w trybie testowym. „Nagroda za Medycynę” została przyznana Christophowi Helmchenowi, Carinie Palzer, Thomasowi Münte, Silke Anders i Andreasowi Sprengerowi, którzy w 2013 roku opublikowali zdolność do usuwania swędzenia po lewej stronie ciała używając lustra i drapiąc prawą stronę, co działa w odwrotnym kierunku. „Nagroda za Biologię” miała dwóch zwycięzców: po pierwsze, Charles Foster został uznany za to, że żył jak borsuk, wydra, jeleń, lis i ptak, a po drugie, nagrodę otrzymał Thomas Thwaites, który stworzył specjalne protezy, aby żyć jak koza na polu. Opublikował też książkę na ten temat, jeśli są Państwo zainteresowani.
Wreszcie dochodzimy do ostatnich czterech nagród. Ig Nobel z Psychologii przypadł Evelyne Debey, Maartenowi De Schryverowi, Gordonowi D. Loganowi, Kristinie Suchotzki i Bruno Verschuere z uniwersytetów w Gandawie, Nashville, Amsterdamie i Maastricht, za badanie skupiające się na pytaniu tysiąca kłamców, jak często kłamią… a następnie decydowaniu, czy zaakceptować wyniki, czy nie. Ig Nobel Pokoju przyznano Gordonowi Pennycookowi, Jamesowi Allanowi Cheyne'owi, Nathanielowi Barrowi, Derekowi Kohlerowi i Jonathanowi Fugelsangowi za obszerny dokument zatytułowany „Odbiór i Wykrywanie Pseudogłębokiego Gówna”. „Nagroda Literacka” przypadła Fredrikowi Sjöbergowi, który przedstawił trzytomową pracę autobiograficzną, w której wyjaśnia przyjemność kolekcjonowania martwych much… i much, które nie do końca są martwe. Na zakończenie „Nagroda za Percepcję” jedzie do Japonii, gdzie Atsuki Higashiyama i Kohei Adachi z Uniwersytetu Ritsumeikan badali różnice w rozmiarze i odległości niektórych obiektów, gdy patrzymy na nie z dołu, pochyleni i między nogami. Co zobaczymy w przyszłym roku? Z tymi ludźmi nie sposób tego wiedzieć...
