W ocenie opublikowanej 15 października 2026 r. NASA uznała, że aerodynamiczne i aerotermiczne działanie Oriona podczas Artemis II — w tym osłony termicznej i osłony tylnej części kapsuły — odpowiadało przewidywaniom inżynieryjnym opartym na analizach przed lotem i testach naziemnych. NASA
Co NASA ustaliła po locie Artemis II
NASA naliczyła różną liczbę miejsc ubytku zwęglonego materiału na tarczach osłon obu statków:
| Misja | Miejsca ubytku zwęglonego materiału |
| Artemis II | 9 |
| Artemis I | 103 |
Każde z tych miejsc mogło mieć inną wielkość. Osłona Oriona składa się ze 186 unikatowych bloków ablacyjnego materiału Avcoat. NASA oceniła też, że tylna osłona kapsuły działała zgodnie z oczekiwaniami; jej 1300 płytek ceramicznych nie wykazywało oznak przegrzania. NASA
Jak zmiana profilu wejścia wpłynęła na osłonę
Przed lotem Artemis II NASA skróciła maksymalny dozwolony dystans, jaki Orion mógł pokonać wzdłuż trasy od wejścia w atmosferę do wodowania. Analizy przed lotem wskazywały, że ograniczy to czas spędzany w zakresie temperatur związanym ze zjawiskiem zaobserwowanym podczas Artemis I. NASA przypisała tej zmianie dziesięciokrotne zmniejszenie pęknięć i ubytku zwęglonego materiału względem Artemis I. NASA
To odrębna ocena od liczby miejsc ubytku: NASA nie przedstawiała czynnika dziesięć jako obliczenia opartego wyłącznie na porównaniu dziewięciu i 103 miejsc.
Po co Orion przechyla się i obraca podczas wejścia
Przechylanie i obracanie Oriona służy zarządzaniu wektorem siły nośnej, a przez to kontroli trajektorii wejścia i miejsca lądowania. Taką ogólną rolę manewrów opisują opracowania NASA dotyczące mechaniki lotu Oriona („Lunar Entry Downmode Options for Orion” oraz opracowanie o projektowaniu trajektorii wejścia Oriona). Nie jest to opis telemetrii konkretnego manewru Artemis II; równomierne rozprowadzanie ciepła nie stanowi w tych opracowaniach głównego celu obrotu.
Jakie analizy NASA nadal prowadziła
W informacji z 15 października NASA podała, że porównuje skany laserowe wykonane po locie z pomiarami sprzed lotu, by określić ubytek materiału. Trwały też pobieranie próbek, testy materiałowe i analiza termiczna. NASA
