NASA uznała, że aerodynamiczne i aerotermiczne osiągi kapsuły Orion podczas powrotu z Artemis II mieściły się w przedlotowych przewidywaniach inżynierskich i wynikach prób naziemnych. Na czaszy osłony termicznej agencja naliczyła dziewięć miejsc utraty zwęglonej warstwy.
Co objęła ocena po locie
NASA oceniła również osłonę tylnej, pochyłej części modułu załogowego. Tworzy ją 1300 płytek ceramicznych; inspekcja nie wykazała śladów przegrzania, a jej działanie odpowiadało oczekiwaniom.
W ocenie opublikowanej 15 października 2026 r. NASA informowała, że porównuje laserowe skany osłony wykonane po locie z pomiarami sprzed lotu, by ustalić ubytek materiału.
Artemis II: dziewięć miejsc utraty warstwy, Artemis I: 103
NASA naliczyła miejsca utraty zwęglonej warstwy na czaszy osłony obu misji:
| Misja | Miejsca utraty zwęglonej warstwy |
| Artemis I | 103 |
| Artemis II | 9 |
NASA przypisała mniejszą liczbę pęknięć i ubytków zmianie profilu wejścia Oriona. Podczas Artemis II ograniczono dopuszczalny dystans, jaki kapsuła mogła pokonać wzdłuż toru lotu. Skróciło to czas spędzony w zakresie temperatur powiązanym ze zjawiskiem zaobserwowanym podczas Artemis I.
Dlaczego przepuszczalność Avcoat ma znaczenie
Czasza osłony Artemis II składała się ze 186 bloków Avcoat, materiału ablacyjnego, który stopniowo zużywa się pod wpływem wysokiej temperatury. NASA ustaliła w dochodzeniu dotyczącym Artemis I, że gazy powstające podczas ablacji nie mogły odpowiednio uchodzić z obszarów o niskiej przepuszczalności. Rosnące ciśnienie przyczyniało się tam do pękania i odrywania zwęglonej warstwy. W bardziej przepuszczalnych obszarach gazy mogły się wydostać.
Zmiana zastosowana podczas Artemis II dotyczyła profilu wejścia. NASA przygotowuje natomiast usprawnienia produkcji Avcoat dla przyszłych osłon przeznaczonych do powrotu z Księżyca, w tym osłony dla Artemis III. Mają one zapewnić bardziej równomierną i stałą przepuszczalność materiału.
