Nasz pierwszy artykuł o tej tajemniczej konsoli opublikowaliśmy w lipcu 2015 i wielu wątpiło w jej autentyczność. Wkrótce potem okazało się, że „Nintendo PlayStation” działa bez problemu z kartridżami Super NES, ale nie potrafiła niczego odczytać przez swój napęd optyczny. Sprzęt trafił w końcu w ręce Bena Hecka, który pokazał nam wnętrze systemu ze wszystkimi szczegółami, a po kilku miesiącach testów, poprawek i wymian czytnik CD-ROM wrócił do życia.
To bez wątpienia jedno z najważniejszych odkryć sprzętowych dekady. Historie o Nintendzie i Sony zawsze mówiły o próbie współpracy, która zakończyła się niepowodzeniem, ale wszystkie związane z nią prace uznawano za zaginione, dopóki Dan i Terry Diebold nie znaleźli prototypu (lub zestawu deweloperskiego – według innych opinii) w pudełku przeznaczonym na śmieci. Niemal dwa lata później Nintendo PlayStation traktowana jest jak gwiazda rocka. Podróżowała po świecie i brała udział w kilku konwencjach, jednak pragnienie zobaczenia jej w pełni działającej nigdy nie zniknęło. To sprawiło, że konsola trafiła do Bena Hecka i jego zespołu.
Film zaczyna się od analizy dwóch wbudowanych przetworników DAC i czegoś, co wygląda na układ dekodujący, ale pierwszy solidny sygnał czytnika pojawił się po tym, jak Ben poruszył elastyczne kable i wymienił kondensatory (co jest logiczne dla każdego sprzętu starszego niż dwadzieścia lat). Kolejnym krokiem była regulacja potencjometrów w celu optymalizacji odczytu oraz załadowanie dwóch gier homebrew stworzonych w emulatorze: Super Boss Gaiden i Magic Floor. Super Boss Gaiden wyświetlił komunikat o błędzie, a Magic Floor uruchomił się z pewnymi problemami z grafiką.
Ben zgłosił to programistom i powinno być kwestią czasu, zanim wprowadzą niezbędne poprawki. Dzięki pełniejszemu dostępowi do działającego sprzętu korzyści są znaczne. Archeologia komputerowa, inżynieria wsteczna, programowanie… wiele sił połączyło się, aby naprawić Nintendo PlayStation. Jestem przekonany, że zobaczymy znacznie więcej na jej temat.
