Spektakularne zdjęcia kosmosu opublikowane przez NASA

Wielu uważa, że przestrzeń kosmiczna jest nudna, frustrująca i nie ma nic nowego do zaoferowania. Ale to stanowisko traci na sile z każdym osiągnięciem, każdą udaną misją i oczywiście każdym zdjęciem. Obserwatorium rentgenowskie Chandra działa od ponad dwudziestu lat, a dzięki danym zebranym w tym czasie (w połączeniu z danymi z innych programów i teleskopów) możemy dziś cieszyć się serią wspaniałych obrazów, które zdecydowanie zasługują na Twoją uwagę.

Astronomia jest znacznie szersza i bardziej złożona, niż sobie wyobrażamy. Chociaż każdy może wejść w ten świat z teleskopem (lub lornetką), dobrym oprogramowaniem i odpowiednimi warunkami pogodowymi, mówienie o „astronomii profesjonalnej” zmusza nas do myślenia o wielu specjalnych instalacjach na całym globie oraz kilku obserwatoriach orbitalnych, z naciskiem na tak zwane „Wielką Czwórkę”: Hubble (światło widzialne), Compton (promieniowanie gamma), Spitzer (podczerwień) i Chandra (promieniowanie rentgenowskie).

W oficjalnej sekcji Chandra NASA opublikowała na początku tego miesiąca pakiet sześciu spektakularnych zdjęć kosmosu, będących wynikiem połączenia danych uzyskanych przez obserwatorium z danymi z innych misji. Osobiście wolałbym format bardziej zbliżony do tradycyjnych galerii (i z większą liczbą fotografii), ale to doskonały punkt wyjścia, aby dowiedzieć się więcej o tym programie, który od ponad dwóch dekad bada i obserwuje Wszechświat w sposób dla nas niemożliwy.

Messier 82

Znana również jako Galaktyka Cygaro, ta nieregularna formacja znajduje się 12 milionów lat świetlnych od nas, w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy. Promienie rentgenowskie wykryte przez Chandrę (wszystko, co jest niebieskie i różowe) ujawniają strumienie gazu rozciągające się na około 20 tysięcy lat świetlnych, o temperaturze przekraczającej dziesięć milionów stopni z powodu wysokiej częstotliwości supernowych. Dane optyczne (w kolorze pomarańczowym i czerwonym) pochodzą z Hubble'a.

Abell 2744

Gromada Pandory, powstała w wyniku połączenia co najmniej czterech mniejszych gromad, w ciągu 350 milionów lat. To kolejne wspólne dzieło Chandra i Hubble'a, które ukazuje nam niezwykłe ilości przegrzanego gazu, świecącego intensywnie w promieniach rentgenowskich, przecinającego miliony lat świetlnych między galaktykami. Szacuje się, że 75 procent masy gromady to ciemna materia.

Supernova 1987A

Ta supernowa została zarejestrowana w ostatnich dniach lutego 1987 roku, w mgławicy Tarantula, znajdującej się w Wielkim Obłoku Magellana, około 168 tysięcy lat świetlnych od Ziemi. Dane Chandra (przedstawione na niebiesko) pokazują położenie fali uderzeniowej supernowej (rodzaj „gromu dźwiękowego”) oddziałującej z materią w odległości około czterech lat świetlnych od pierwotnego punktu eksplozji. Dodatkowe dowody tego oddziaływania zostały wykryte przez Hubble'a (pomarańczowy i czerwony).

Eta Carinae

Niektórzy eksperci uważają, że Eta Carinae jest poważną kandydatką do przekształcenia się w supernową w naszej galaktyce. Znajduje się około 7500 lat świetlnych od nas (więc nie powinniśmy spodziewać się negatywnych skutków, jeśli wybuchnie), i badaliśmy ją przez długi czas. Obraz zawiera dane optyczne i ultrafioletowe z Hubble'a, promienie rentgenowskie z Chandra (emizje w kolorze fioletowym). Wcześniejsze erupcje gwiazdy stworzyły pierścienie gazu o średnicy 2,3 lat świetlnych.

Galaktyka Koło Młyńskie

PGC 2248, jeśli wolisz formalną nazwę. „Biały olbrzym” jak mało który, za sprawą małej galaktyki w pobliżu centrum. NASA wyjaśnia, że kolizja stworzyła fale uderzeniowe, które przetoczyły się przez galaktykę, dając początek wielu formacjom gwiazdowym. Po raz kolejny dane Chandra pojawiają się na fioletowo, z gorącym gazem rozszerzającym się na ponad 150 tysięcy lat świetlnych z powodu kolizji. Dane optyczne z Hubble'a są oznaczone na niebiesko, czerwono i zielono.

Mgławica Ślimak

Czy najlepsza na koniec? Nie wiem, ale nie możemy też zaprzeczyć, że ten obraz Mgławicy Ślimak (NGC 7293) jest imponujący. To, co widzimy, ma około czterech lat świetlnych. Kiedy gwiazda taka jak nasze Słońce traci paliwo, rozszerza się i usuwa swoje zewnętrzne warstwy, podczas gdy jądro kurczy się, tworząc mgławicę planetarną. Fotografia łączy dane z Chandra (biały), Hubble (pomarańczowy i niebieski), Spitzer (zielony i czerwony) oraz Galaxy Evolution Explorer NASA (cyjan).

Oficjalna strona: Kliknij tutaj