Starship Flight 14 wystartował 28 września 2026 r. ze Starbase w Teksasie, około 7:48 czasu centralnego w USA, i po raz pierwszy wszedł na orbitę okołoziemską. SpaceX podało, że pojazd rozmieścił 26 satelitów Starlink V3. Super Heavy wodował w Zatoce Meksykańskiej, a Starship — na północnym Pacyfiku.
Przed startem opisaliśmy plan lotu Flight 14. Misja odbyła się 28 września, a jej orbitalny etap skrócono po problemie z silnikiem.
Start Flight 14 i pierwszy lot orbitalny
SpaceX określiło Flight 14 jako pierwszy lot Starship, który dotarł na orbitę. Po starcie pojawiły się problemy z silnikami, ale zespół ocenił stan systemów statku i zezwolił na manewr wejścia na orbitę.
Wyłączenia silników i decyzja o wejściu na orbitę
Podczas wznoszenia wyłączył się jeden z 33 silników Raptor 3 rakiety Super Heavy. Booster ponownie uruchomił 31 z 33 silników w manewrze powrotnym, zwanym boostback. W wysokociągowej fazie manewru lądowania uruchomiło się ponownie 11 z 13 zaplanowanych silników.
W Starship jeden z trzech próżniowych silników Raptor wyłączył się na wczesnym etapie wznoszenia. Pozostałe pięć pracowało dłużej, by skompensować utratę ciągu. Po ocenie stanu systemów zespół zezwolił na manewr wejścia na orbitę, wykonany przy użyciu jednego silnika Raptor przystosowanego do pracy na poziomie morza.
Rozmieszczenie 26 satelitów Starlink V3
SpaceX podało, że Starship rozmieścił 26 satelitów Starlink V3 i nawiązano kontakt z każdym z nich. To pierwsza misja Starship, w której pojazd osiągnął orbitę i dostarczył na nią ładunek tej wielkości.
Skrócony pobyt na orbicie i dwa wodowania
Zespół skrócił pobyt Starship na orbicie z ostrożności po problemie z próżniowym silnikiem. Statek wykonał manewr zejścia z orbity i wodował na północnym Pacyfiku, w wyznaczonym obszarze.
Super Heavy zakończył lot wodowaniem w Zatoce Meksykańskiej. Po wyłączeniu silników podczas manewru lądowania SpaceX uruchomiło system przerwania lotu jako demonstrację sprzętu bezpieczeństwa.
