Jednym z aspektów COVID-19, który najbardziej zaskoczył ekspertów i opinię publiczną, jest szybkość jego rozprzestrzeniania się. Niezależnie od odporności lokalnych systemów opieki zdrowotnej, wirusowi udało się dotrzeć do (prawie) każdego zakątka planety w mniej niż kwartał. Matematyka zapowiada niebezpieczeństwa wzrostu wykładniczego, a automatycznie pojawia się wiele pytań. Jaka jest najlepsza strategia powstrzymania COVID-19? Czy „lockdowny” są tak skuteczne, jak się uważa? Czy ograniczanie interakcji społecznych ma sens? Pomocną odpowiedź znajdujemy w symulatorze online.
15 lutego w Stanach Zjednoczonych odnotowano zaledwie 15 przypadków związanych z COVID-19. 1 marca liczba ta wzrosła do 76. Dziś najnowszy raport potwierdza 3 689 przypadków. Różnica między jednym a drugim to miesiąc. W przeszłości omawialiśmy skutki wzrostu wykładniczego, ale niestety nie możemy już mówić o ziarnkach ryżu. Są chorzy, mnóstwo paranoi i przeciążone systemy opieki zdrowotnej. Bez precyzyjnych kontroli, przy prostym obliczeniu zakładającym podwajanie liczby chorych co 72 godziny, Stany Zjednoczone miałyby milion zarażonych w maju.
Symulacja Washington Post
Aby to lepiej zobrazować, ludzie z Washington Post udostępnili symulator oparty na hipotetycznej chorobie o nazwie „simulitis”, która rozwija się w miasteczku liczącym 200 mieszkańców. Warunki są nieco ostrzejsze: każda zdrowa osoba choruje natychmiast po kontakcie z zarażonym, ale śmiertelność wynosi zero, a wszyscy wracają do zdrowia.
Zgodnie z oczekiwaniami krzywa zakażeń zaczyna szybko rosnąć, a po przekroczeniu punktu krytycznego spada niemal równie szybko. Jednak w sytuacji takiej jak ta wywołana przez koronawirusa SARS-CoV-2 i chorobę COVID-19, naturalne jest, że władze starają się wdrożyć pewne protokoły ograniczające jego rozprzestrzenianie. W przypadku Chin, zwłaszcza strefy Wuhan i reszty prowincji Hubei, przyjęto strategię obowiązkowej kwarantanny. Jak to działa? Zobaczmy:
To ćwiczenie przypomina nam o niemożliwości doskonałej, całkowitej kwarantanny. Nie istnieje idealna izolacja: Prędzej czy później ktoś zdrowy wejdzie w interakcję z chorym. Dostawcy z Wuhan są doskonałym przykładem. W „idealnej” kwarantannie nie mogliby się poruszać, ale ludność potrzebuje podstawowych zasobów, takich jak żywność i środki czystości, a pracownicy służby zdrowia polegają na nich, aby zdobyć sprzęt i materiały.
https://old.neoteo.com/coronavirus-mapa-interactivo-de-infecciones/Dystans społeczny
Zaleceniem specjalistów jest „dystans społeczny”. Pozostanie w domu, ograniczanie zgromadzeń publicznych, utrzymywanie minimalnej odległości od innych, zmniejszenie mobilności i bezpośrednich interakcji.
Teraz są osoby, które muszą wychodzić mimo wszystko (służby bezpieczeństwa, pracownicy służby zdrowia itp.), a inne... nie posłuchają, zwiększając ryzyko zachorowania i dalszego rozprzestrzeniania wirusa. Jak model reaguje na dystans społeczny, gdy w ruchu jest 25 procent ludzi?
Krzywa jest mniej stroma, ale nadal istnieje. Jak ją zoptymalizować? Eliminując powody do wychodzenia, poprzez zamykanie przestrzeni publicznych, dużych obiektów handlowych i wszystkiego, co umożliwia gromadzenie się ludzi. Chiny zamknęły praktycznie wszystko. Włochy nakazały zamknięcie wielu miejsc i przerwały turniej piłkarski. Stany Zjednoczone podążają tą samą drogą, zawieszając i przekładając wydarzenia (np. E3). Co by się stało, gdyby w ruchu była tylko jedna na osiem osób?
Krzywa rośnie przez długi czas, co uwalnia zasoby i pomaga w procesie zdrowienia już chorym. Symulacja to tylko... symulacja. Porównywanie tego „simulitis” z COVID-19 byłoby poważnym błędem, i nie możemy zapominać o najważniejszym szczególe: COVID-19 zabija ludzi w chwili, gdy piszemy te słowa. Jednak mechanizm leżący u podstaw jest bardzo podobny. Możemy pokonać tego wirusa, tylko musimy zrobić to dobrze.
Źródło: The Washington Post.
