Problem zasilania w erze Internetu rzeczy
W procesie miniaturyzacji sprzętu jednym z najważniejszych problemów, przed którymi stają inżynierowie, jest sposób zasilania urządzenia. Jest to szczególnie istotne w przypadku tak zwanego „Internetu rzeczy”, gdzie komputery i mikrokontrolery muszą działać przez miesiące lub lata bez ingerencji użytkownika. W ten sposób docieramy do WISP, prototypu, który potrafi pozyskiwać energię z fal radiowych.
WISP – minikomputer bez baterii
Energia bezprzewodowa. Marzenie pewnego cenionego serbskiego wynalazcy, nowoczesne osiągnięcie wśród wielu urządzeń mobilnych, a także możliwe rozwiązanie dylematu, który stawia wyzwanie sprzętowi przeznaczonemu do Internetu rzeczy. Osobiście moja opinia o Internecie rzeczy się nie zmieniła: korzyści nie wydają się tak wielkie, a jest on z natury niebezpieczny. Ale moja krytyka zawsze dotyczy samej koncepcji, a nie poszczególnych projektów. W końcu byłoby bardzo niesprawiedliwe atakować prototypy, a mówiąc o prototypach, natrafiamy na minikomputer WISP, co jest skrótem od Wireless Identification and Sensing Platform.
Ten system, opracowany przez Uniwersytet Waszyngtona i Uniwersytet Techniczny w Delft, charakteryzuje się tym, że pozyskuje energię za pomocą fal radiowych, dzięki czemuś, co nazywamy backscatteringiem (odbiciem wstecznym). WISP spędził w laboratorium blisko dekadę, co pozwoliło mu uzyskać konkretne zalety, na przykład przepustowość podobną do Bluetooth Low Energy. Z drugiej strony, jedną z największych ograniczeń WISP była zależność od kabla do programowania, ale twórcom udało się przeciąć ten symboliczny łańcuch w najnowszych wersjach, czyniąc z WISP całkowicie niezależne urządzenie.
Zastosowania WISP
Kluczowym słowem jest tu „czujniki”. Nikt przy zdrowych zmysłach nie oczekiwałby wysokiej wydajności od WISP, ale jego postęp oznacza rząd wielkości w porównaniu z podobnymi systemami. W istocie, wszystko, co korzysta z czujnika, mogłoby mieć WISP jako sojusznika. Pierwszym zastosowaniem byłoby zainstalowanie tego minikomputera w konstrukcjach betonowych, aby ściśle monitorować ich integralność. Reszta będzie zależeć od zainteresowania na poziomie komercyjnym.
