Konsekwencje złego spania lub spania mniejszej liczby godzin niż zalecana mogą być bardzo poważne. Od utraty zdolności przetwarzania informacji po zanik popędu seksualnego, brak snu jest bezlitosny. Jakby tego było mało, badanie naukowców z Uniwersytetu Kalifornijskiego (Berkeley) wskazuje, że bezsenność może zapoczątkować błędne koło izolacji społecznej i samotności, dwóch bardzo dobrze udokumentowanych czynników ryzyka przedwczesnej śmierci.
Sen stał się towarem luksusowym. Wiele osób traci go, nie wiedząc dokładnie dlaczego, a eksperci bombardują nas wszelkiego rodzaju pomysłami i sugestiami, które sięgają nawet tak drobnych szczegółów jak unikanie jasnych ekranów w łóżku. Jednak sen nie jest jedyną rzeczą, którą tracimy w tym procesie. Po drodze giną także chęć do działania i nawiązywania kontaktu z innymi ludźmi.
Samotność nie jest zła, gdy jest poszukiwana dobrowolnie, a według badania opublikowanego w 2016 roku może być kluczem do szczęścia dla pewnej grupy ludzi. Nawet sam rynek próbował zaspokoić to zapotrzebowanie na samotność za pomocą specjalnych urządzeń... ale jeśli samotność i bezsenność są ze sobą powiązane, to sytuacja jest gorsza, niż myślimy.
Zespół naukowców z Uniwersytetu Kalifornijskiego (Berkeley) przeprowadził eksperyment z udziałem 18 uczestników, próbując zidentyfikować zmiany w interakcjach społecznych spowodowane brakiem snu. W eksperymencie wykorzystano badania mózgu za pomocą rezonansu magnetycznego oraz „bodziec wideo” oparty na krótkim filmie z nieznajomym mężczyzną, który próbuje zbliżyć się do uczestników.
Kiedy uczestnicy czuli, że nieznajomy jest zbyt blisko, mogli zasygnalizować swój dyskomfort, naciskając przycisk paniki. Ci, którzy nie spali całą noc, naciskali przycisk znacznie wcześniej, z różnicą 60 procent w porównaniu z uczestnikami, którzy spali bez przerw.
W drugiej fazie eksperymentu dołączyło 1000 uczestników online (za pośrednictwem Amazon Turk), których zadaniem było obejrzenie nagrań pierwotnych uczestników, którzy nie spali. Dla publiczności online niewyspani uczestnicy wyglądali na bardzo samotnych i nie spędziliby z nimi czasu, gdyby to było możliwe (to znaczy byli „mniej pożądani” społecznie).
Na koniec naukowcy postanowili określić „efekt zarażania”, pytając uczestników online o poziom izolacji społecznej po obejrzeniu nagrań, i wszyscy przyznali, że czuli się nieco gorzej.
Podsumowując: im mniej snu, tym mniejsza chęć interakcji z innymi, a jednocześnie ludzie postrzegają nas jako „mniej atrakcyjnych”, pogłębiając kryzys społeczny wywołany bezsennością. Już to mówiliśmy wcześniej: samotność może być śmiertelna, a pierwszym krokiem do jej zwalczania jest prawdopodobnie lepszy sen. Dużo łatwiej powiedzieć niż zrobić...
