De films en series zitten vol met voorbeelden van atmosferische vluchten, en je kunt niet anders dan meer willen weten over dit onderwerp. Onlangs besloot EC Henry op YouTube om de luchtweerstandscoëfficiënt te berekenen voor enkele van de belangrijkste schepen uit het Star Wars-universum, en ongeacht de verschillen is één ding zeker: ze zouden in een baan om de aarde moeten blijven.
Als je The Mandalorian hebt gezien, herinner je je misschien de landing van de Razor Crest op Trask... of misschien moet ik 'waterlanding' zeggen, want Grogu, Mando en hun passagier belandden met hun hoofd in het water. De scène is ook een klein eerbetoon aan Apollo 13, maar dit is slechts een geïsoleerd voorbeeld van ruimteschepen die in een atmosfeer opereren. Hoth, Dagobah, Cloud City, Naboo, Coruscant! Star Wars is geen universum dat vreemd is aan atmosferische vluchten, en dat roept automatisch een vraag op: hoe goed is de aerodynamica van hun ruimteschepen?
De aerodynamica van Star Wars is 'magisch'
EC Henry op YouTube begint met een eenvoudige introductie: de luchtweerstandscoëfficiënt van een kubus is 1.05, die van een bol 0.47, en een 'gestroomlijnd lichaam' zit op 0.04. Het ideaal is om een zeer lage coëfficiënt te verkrijgen, zoals bij de klassieke F-14 met 0.03. De simulator geeft echter aan dat de X-Wing een coëfficiënt van 0.45 heeft, nauwelijks beter dan een bol. De TIE Fighter is een gruwel met 0.98 (bijna een vliegende baksteen), de TIE Interceptor verbetert niet veel met 0.78, en de Y-Wing verslaat beide met 0.68.
De 'beste gevallen' brengen ons bij de ARC-170, die enkele details van echte vliegtuigen overneemt en een coëfficiënt van 0.39 heeft. De A-Wing heeft verschillende modellen, maar noteert een coëfficiënt van 0.17. Tot slot is het optimale voorbeeld (zonder al te veel verrassingen) de Royal Naboo N-1, onaantastbaar in de handen van een bekwame piloot. De luchtweerstandscoëfficiënt is 0.1, de laagste van de groep, maar nog steeds ver verwijderd van echte vliegtuigen.
