Op 10 december 1993 veroverde Doom de wereld. Het sharewaremodel zorgde ervoor dat het eerste episod gratis naar miljoenen computers ging, en veel van die computers waren verbonden via een netwerk. Bedrijven, scholen en universiteiten veranderden in virtuele slagvelden. Mensen stopten met studeren en werken (id Software had daar overigens al voor gewaarschuwd), maar Doom legde ook alle netwerken plat. Sommige instellingen zagen zich genoodzaakt om grenzen te stellen, of het spel ronduit te verbieden, zoals Intel deed….
Het officiële persbericht voor de oorspronkelijke versie van Doom dateert van 1 januari 1993. In die tekst legt id Software verschillende deugden van het spel uit, waaronder de mogelijkheid om maximaal vier spelers op een lokaal netwerk te combineren, of twee via modem of seriële kabel. Het persbericht voegt eraan toe: “In 1993 hopen we wereldwijd de belangrijkste oorzaak van productiviteitsverlies te zijn.” En dat waren ze zeker.
Doom, de chaos van LAN-netwerken
De beste bron om deze gevallen te verkennen is het boek Masters of Doom: How Two Guys Created an Empire and Transformed Pop Culture van David Kushner. Eén daarvan komt van de Universiteit Carnegie-Mellon: enkele uren na de release plaatste de beheerder een online bericht waarin gebruikers werden gevraagd om Doom niet in netwerkmodus te spelen, omdat de partijen een enorm prestatieverlies veroorzaakten en het netwerk van de campus volledig platlegden. Als ze zich hier niet aan hielden, zouden ze gedwongen worden om elke computer die Doom in netwerkmodus draait los te koppelen.
De Texas A&M-universiteit moest Doom van haar servers verwijderen. Aan de Universiteit van Louisville maakte een begeleider, die het zat was om mensen naar het computerlokaal te zien rennen om te gamen, een programma dat de bestanden van het spel automatisch opschoonde. Lotus Development had de installatie van Doom op haar systemen verboden (wat uiteraard werd genegeerd), maar de netwerkpartijen begonnen pas na zes uur ’s avonds.
Uiteindelijk publiceerde Intel in december 1993 een interne memo voor het hele bedrijf, waarin Doom werd verboden. Dit gebeurde nadat verschillende subnetwerken tijdens de lunchpauze in elkaar zakten, een periode die werknemers optimaal gebruikten om deathmatch-partijen te organiseren. Het probleem was niet alleen productiviteit, maar ook technisch van aard: De oorspronkelijke versie van Doom gebruikte broadcast packets die elk systeem op het netwerk dwongen om het pakket naar het geheugen te sturen en te analyseren voordat de inhoud werd weggegooid. Met andere woorden, elke computer moest de Doom-gegevens verwerken, zelfs als het spel niet draaide. id Software corrigeerde dat detail met de patch voor versie 1.2, en de Doomguy bleef nog lang de LAN-netwerken domineren.
Bronnen: Doom Wiki, Computer Gaming World Museum
