10 grudnia 1993 roku. Doom wziął świat szturmem. Model shareware sprawił, że jego pierwszy odcinek trafił do milionów komputerów za darmo… a wiele z tych komputerów było podłączonych do sieci. Firmy, szkoły i całe uniwersytety zamieniły się w wirtualne pola bitew. Ludzie przestali się uczyć i pracować (id Software ostrzegało o tym w swoim czasie), ale Doom stanowił też zagrożenie dla wszystkich tych sieci, a niektóre instytucje zmuszone były do ustanowienia ograniczeń lub całkowitego zakazu gry, jak w przypadku Intela…
Oficjalne ogłoszenie prasowe oryginalnej wersji Dooma pochodzi z 1 stycznia 1993 roku. W tym tekście id Software opisuje kilka zalet gry, w tym możliwość łączenia do czterech graczy w sieci lokalnej lub dwóch za pomocą modemu lub kabla szeregowego. Ogłoszenie dodaje: „W 1993 roku spodziewamy się być główną przyczyną utraty produktywności na całym świecie”. I rzeczywiście tak było.
Doom, chaos sieci LAN
Najlepszym źródłem do poznania tych przypadków jest książka Masters of Doom: How Two Guys Created an Empire and Transformed Pop Culture autorstwa Davida Kushnera. Jeden z nich pochodzi z Uniwersytetu Carnegie-Mellon: Kilka godzin po premierze administrator opublikował ogłoszenie online z prośbą do użytkowników o niegranie w Dooma w trybie sieciowym, ponieważ gry powodowały masową utratę wydajności, doprowadzając sieć kampusu do całkowitego zastoju. Jeśli nie zastosują się do tego, będą zmuszeni odłączyć każdy komputer uruchamiający Dooma w trybie sieciowym.
Uniwersytet Rolniczo-Mechaniczny w Teksasie (Texas A&M) musiał usunąć Dooma ze swoich serwerów. Na Uniwersytecie w Louisville zmęczony przełożony, widząc ludzi biegnących do laboratorium komputerowego, aby grać, stworzył program, który automatycznie czyścił pliki gry. Lotus Development zakazał instalacji Dooma w swoich systemach (co oczywiście zostało zignorowane), ale gry sieciowe zaczynały się po szóstej po południu.
W końcu Intel opublikował w grudniu 1993 roku wewnętrzny memo obowiązujący w całej firmie, ogłaszając zakaz Dooma. Nastąpiło to po tym, jak kilka podsieci rozpadło się w czasie przerwy obiadowej, okresu, który pracownicy wykorzystywali do organizowania deathmatchy. Teraz problem nie dotyczył tylko produktywności, ale miał też aspekt techniczny: oryginalna wersja Dooma wykorzystywała pakiety rozgłoszeniowe (broadcast packets), które zmuszały każdy system w sieci do przeniesienia pakietu do pamięci i przeanalizowania go przed odrzuceniem zawartości. Innymi słowy, każdy komputer musiał przetwarzać dane Dooma, nawet jeśli nie uruchamiał gry. id Software poprawiło ten szczegół w łatce wersji 1.2, a Doomguy nadal dominował w sieciach LAN przez długi czas.
Źródła: Doom Wiki, Computer Gaming World Museum
