De discussies over de vermeende kwaliteitsdaling van The Simpsons zijn eindeloos, maar er is een aspect dat op de achtergrond is gebleven: de animatie. De technologische sprong van de afgelopen 34 jaar was indrukwekkend en de makers van de serie aarzelden niet om de voordelen ervan te gebruiken bij de ontwikkeling van elke aflevering. Toch zijn er niet weinig fans die de huidige animatie van The Simpsons als «hard» of «robotachtig» zien. Vandaag hebben we een uitstekende kans: de evolutie van de animatie van The Simpsons bestuderen en directere vergelijkingen maken tussen seizoenen.
Er was eens in Springfield...
Onlangs hebben we de oorsprong van de ‘verloren’ piloot van The Simpsons onderzocht, en een van de meest interessante details is dat de makers overwogen om de serie te annuleren als de kwaliteit van de animatie niet verbeterde. Maar de mening van het publiek lijkt de tegenovergestelde richting op te gaan: tegenwoordig is de animatie van de personages te robotachtig en kunstmatig, terwijl in het verleden het «rubber effect» (waar de showrunners een hekel aan hadden) de serie een organisch en warm profiel gaf. Een van de reacties suggereert dat The Simpsons in de vroege jaren «niet bang was om een tekenfilm te zijn» en nu «probeert daaraan te ontsnappen».
Wat kunnen we doen om dat conflict op te lossen? Het antwoord is vergelijken, de evolutie van de animatie van The Simpsons tussen 1987 en 2021 van dichtbij bestuderen. Technisch gezien weerhoudt niets ons ervan een half dozijn video’s in dit artikel te stoppen, maar de mensen van Insider deelden een uitstekende mini-documentaire op YouTube die deze vergelijking maakt, plus fantastische technische details en kleine interviews met de meesterbreinen van de serie.
De evolutie van de animatie van The Simpsons, van begin tot eind
Kort gezegd begon alles met handgetekende tekeningen van Matt Groening, die hij naar het animatieteam stuurde, bestaande uit drie personen. David Silverman was lid van dat team, en om een eenvoudige kortfilm van anderhalve minuut te animeren, hadden ze tussen 60 en 80 uur per week nodig. Om tijd te winnen gebruikten de animators het tracing over de tekeningen van Matt, en daarmee begonnen er zeer belangrijke veranderingen in het ontwerp van de personages, zozeer zelfs dat ze er van de ene week op de andere volledig anders uitzagen.
Matt Groening zei bijvoorbeeld dat de beroemde «vier vingers» bedoeld waren om het tekenen van de personages te vereenvoudigen, en dat legt een essentieel feit bloot: de schijnbare «eenvoud» van de Simpsons-personages is eigenlijk een farce. Hun fouttolerantie is veel lager, en iets als een te dikke lijn of een verandering in de grootte van de «pieken» op het hoofd van Bart kan het personage tussen twee frames verpesten.
Regels, regels, regels
Het eindresultaat was een soort «bijbel» van 500 pagina’s waarin alle «toegestane» en «verboden» zaken werden uitgelegd bij het animeren van elk personage, inclusief de «8-puntsregel» voor het haar van Lisa. Maar de video van Insider onthult ook de reden achter de «anti-rubber» visie: de makers wilden afstand nemen van andere animatiestijlen, zoals Disney en Warner. De bewegingen moesten beperkter zijn, met overdrijvingen gericht op komische en dramatische momenten.
Ondanks al die regels ontsnapte de consistentie meer dan eens door het raam. Een goed voorbeeld zijn de pupillen: personages mogen er nooit «scheel» uitzien, maar in slechts een paar seizoenen werd de grootte van de pupillen groter. De makers zeggen dat het niet opzettelijk was, hoewel Silverman altijd een uitdrukking van «verwarde vogel» voor zijn personages heeft gewenst.
De eerste digitale experimenten begonnen in 1995 met het zevende seizoen, waar «Radioactive Man» (S07E02) opvalt: alle kleur van die aflevering is digitaal. De grote digitale bèta was Treehouse of Horror XIII (eerste aflevering van seizoen 14), en een paar afleveringen later was de verandering definitief. Fouten konden sneller worden gecorrigeerd, tegen een veel lagere kostprijs.
De HD-era van The Simpsons
Het keerpunt voor The Simpsons kwam met hun film uit 2007. 2D en 3D tegelijk, puur CinemaScope, een gigantisch kleurenpalet en meerdere lichtbronnen markeerden de ontwikkeling. Schaduwen werden in de serie alleen gebruikt tijdens de nacht of in dramatischere momenten, maar ze vermenigvuldigden zich niet alleen in de film, ze hielpen ook om het diepteeffect te verbeteren. De film explodeerde aan de kassa en de serie absorbeerde alles wat werd geleerd. Seizoen 20 was het eerste in HD, van 4:3 naar 16:9.
Logischerwijs creëerde die evolutionaire sprong andere problemen, waarvan een van de belangrijkste de onmogelijkheid om materiaal van eerdere afleveringen te recyclen. Een goed voorbeeld is de keuken van de Simpsons en de met magneten op de koelkast geplakte briefjes. De SD-versie vereiste niet al te veel details, maar in HD moesten ze bijna alles opnieuw doen. Springfield veranderde voor altijd.
En dat brengt ons bij de veelbesproken animatie. Zijn de Simpsons robotachtiger in HD? Het antwoord is ja, en hun eigen makers geven het toe. De nieuwe intro van de serie (specifiek Marge in de supermarkt) werd meerdere keren als referentie gebruikt.
In het begin werd de stijfheid geassocieerd met een combinatie van gebrek aan budget en leren. Vandaag kunnen we zeggen dat de personages wat vloeiender zijn, maar met 34 jaar op de schouders is de serie een werk in uitvoering. De evolutie van de animatie van The Simpsons zal moeten doorgaan. Soms zijn er te veel schaduwen, soms te veel kleur, en het is waarschijnlijk dat Homer en de rest nooit aan de «natuurlijke stijfheid» van HD zullen ontsnappen. Maar één ding is zeker: We zullen The Simpsons blijven kijken, op de een of andere manier.
