Een schuimvliegtuig kost ongeveer 10 tot 15 euro online. Er zijn modellen met een kleine motor die een supercondensator als energiebron gebruiken. Met een laadtijd van zo'n tien seconden kan het vliegtuig een grotere afstand afleggen dan we zouden verwachten. Tom Stanton, die we kennen van zijn uitstekende video's over magneten, motoren en 3D-printen, besloot echter het oorspronkelijke ontwerp te optimaliseren en een veel krachtiger vliegtuig met supercondensatoren te bouwen…
Lithiumcellen verkrijgen is relatief eenvoudig voor mij (er zijn veel oude laptopbatterijen die met voldoende zorg gerecycled kunnen worden)... maar supercondensatoren zijn een ander verhaal. Ze zijn vrijwel niet lokaal te vinden, en wat ik vind heeft exorbitante prijzen. Daarom vind ik het fascinerend dat ze al in sommige goedkope speeltjes zitten, en dat hun potentieel in de DIY-ruimte zo groot is.
De constante zoektocht naar projecten bracht me bij het kanaal van Tom Stanton, die een klein schuimvliegtuig met een supercondensator erin kocht. Supercondensatoren hebben geen grote capaciteit, maar ze laden heel snel op, iets wat conventionele batterijen absoluut benijden. Met zijn handmatige lader (die hij in een eerdere video ontwierp) kon hij de supercondensator van het vliegtuig vullen met slechts negen omwentelingen. Wat is de volgende stap? Een groter vliegtuig met supercondensatoren bouwen.
Supercondensatoren en radiografisch bestuurde vliegtuigen
Gelukkig weet Tom heel goed wat hij doet (hij is luchtvaartingenieur), en hij bereidde een configuratie voor van zes supercondensatoren van 3 volt en 100 farad (inderdaad, geen micro of nano) in serie geschakeld. De vergelijking is indrukwekkend: het pakket supercondensatoren kan dezelfde energie opslaan als een CR2032-cel, maar die cel zou in vlammen opgaan als hij het werk van de supercondensatoren moest doen.
De rest was een kwestie van het ontwerpen van de romp rondom het pakket supercondensatoren. Zijn model is compatibel met een frontmotor, maar 3D-printen en aerodynamica zijn grillige dames, en vereisten wat extra aanpassingen. De vleugels en de staart van het vliegtuig werden overgenomen van een eerder project, wat tijd en kosten bespaarde.
Ondanks het slechte weer wist Tom bijna twee minuten vliegen te behalen, met twee minuten handmatig laden. Als de omstandigheden verbeteren en de snelheid van zijn handmatig laden toeneemt, zal hij waarschijnlijk een 1:1-verhouding bereiken. Sterker nog, alles werkte zo goed dat sommige opmerkingen suggereren om een kit voor enthousiastelingen te maken. Dat klinkt niet slecht…
