Een op 3 november 2026 verschenen bericht meldde dat Argo Space twee Chiron-vluchten voor 2027 had gepland om de aandrijving en manoeuvres tussen banen te demonstreren. Het ontwerp gebruikt zonne-energie om water te splitsen in waterstof en zuurstof; daarna worden die gassen in een raketmotor verbrand om stuwkracht te leveren.
Hoe Argo water wil omzetten in stuwkracht
Bij de beschreven aandrijving is water de grondstof, niet de vloeistof die rechtstreeks uit een mondstuk wordt geperst. Zonne-energie splitst het water in waterstof- en zuurstofgas. Die gassen zijn afzonderlijke stoffen; hun verbranding levert stuwkracht en vormt water.
Dat is een ander principe dan bij een waterflesraket, waarbij perslucht water rechtstreeks uit de fles duwt. Argo wil het water eerst omzetten in reactiegassen en die vervolgens verbranden. Het ontwerp slaat water op als een relatief dichte vloeistof onder bescheiden druk, zodat er geen afzonderlijke cryogene tanks voor vloeibare waterstof en zuurstof nodig zijn.
Waarom Navigator de aandrijving niet testte
Tijdens de vlucht van Navigator kwam contact tot stand, maar een van de twee uitklapbare zonnepanelen ging niet open. Daardoor was er onvoldoende vermogen om de voortstuwing te testen. Argo meldde dat het wel de vlucht- en grondsoftware, de avionica en de structuren tot en met de vluchtkwalificatie had gevalideerd.
Twee gemelde Chiron-vluchten naar verschillende banen
De twee voor 2027 gemelde vluchten hadden verschillende bestemmingen en lanceervoertuigen. Ze waren bedoeld om de aandrijving en manoeuvres tussen orbitale omgevingen te demonstreren.
| Vlucht | Beoogde baan | Genoemd type lanceervoertuig | Doel |
| Eerste Chiron-vlucht | Lage aardbaan | Niet nader genoemde nieuwe commerciële raket | Aandrijving en manoeuvres demonstreren |
| Tweede Chiron-vlucht | Geostationaire overgangsbaan | Niet nader genoemd lanceervoertuig geleverd door de overheid | Aandrijving en manoeuvres demonstreren |
De geostationaire overgangsbaan is een tussenbaan op weg naar een geostationaire baan. De klant voor de Chiron-vluchten werd omschreven als een niet nader genoemde klant voor nationale veiligheid.
Welke prestaties Argo voor Chiron en Argonaut noemt
Argo’s opgegeven ontwerpwaarden voor Chiron zijn een massa van ongeveer 200 kg en een delta-v van meer dan 2 km/s. Delta-v geeft aan hoeveel verandering van snelheid een ruimtevaartuig met zijn aandrijving kan realiseren. Als voorbeeld noemde Argo het verhogen van een cirkelbaan op ongeveer 400 km hoogte naar meer dan 5.000 km.
Voor het grotere Argonaut noemde Argo een maximaal laadvermogen van 1.400 kg en een delta-v van 17 km/s per tank. Dat zijn afzonderlijke ontwerpwaarden voor Argonaut, niet voor Chiron.
Argonaut moet Alpine naar de maanbaan brengen
Op 17 september 2026 maakte ispace-U.S. bekend dat het met Argo Space een definitieve overeenkomst had gesloten: Argonaut moet de satelliet Alpine naar een baan om de maan brengen tijdens Mission 2.5. Volgens de aankondiging van ispace kan de missie op zijn vroegst in 2027 worden gelanceerd.
Alpine is bedoeld als eerste satelliet van Lunar Connect. ispace beschreef die geplande constellatie als minstens vijf satellieten voor communicatie, positionering, observatie en ruimtebewustzijn rond de maan; de overige satellieten verwachtte het bedrijf uiterlijk in 2030 in te zetten.
