Als vertragingen en reizen lang duren, raken mensen onvermijdelijk verveeld... en dat betekent potentiële klanten die wachten om op de een of andere manier vermaakt te worden. Luchtvaartmaatschappijen en hotelketens begrepen dit als geen ander, en Nintendo zag ook een lucratieve kans, wat leidde tot het Nintendo Gateway System. Dankzij dit speciale platform konden gebruikers toegang krijgen tot de belangrijkste Nintendo-titels op hun belangrijkste consoles... tegen een echte fortuin per uur.
Stel je voor dat je een vlucht van acht uur voor de boeg hebt. Hoe benut je die? Wat doe je om jezelf te vermaken? Tegenwoordig biedt de markt een breed scala aan draagbare consoles, van generieke klonen tot geavanceerde systemen zoals de Steam Deck, maar velen kiezen er simpelweg voor om hun smartphones, tablets en laptops vol te stoppen met allerlei content voordat ze aan de reis beginnen. Een beetje 'vliegtuigmodus' om conflicten te voorkomen, en de rest is een kwestie van de batterijen op een acceptabel niveau houden.
Maar stel je even voor dat we die situatie halverwege de jaren '90 moesten doormaken. Het beste wat we hadden was een Game Boy, die 15 uur meeging met twee AA-batterijen, grotendeels door het ontbreken van backlight. Maar Nintendo sliep niet op zijn lauweren en besloot de krachten te bundelen met verschillende luchtvaartmaatschappijen en hotelketens om het Nintendo Gateway System uit te rollen.
Nintendo Gateway System, of hoe je 7 dollar per uur betaalt voor Super Mario 64
De geschiedenis vertelt ons dat halverwege de jaren '80 en begin jaren '90 de IFE-systemen (in-flight entertainment) een grote kwaliteitssprong maakten om aan de eisen van klanten te voldoen. De 'geprojecteerde film' voorin de cabine verloor alle relevantie zodra er privéschermen in de stoelen werden geïnstalleerd, maar ze konden veel meer doen dan alleen films afspelen.
In 1992 evalueerde Nintendo of America de mogelijkheid om een on-demand platform te creëren om Super Nintendo-games in vliegtuigen en hotels te distribueren. Zo ontstond het Nintendo Gateway System, voornamelijk ontworpen voor de commerciële luchtvaartindustrie... maar als het in een vliegtuig kon werken, zou het niet moeilijk zijn om het aan te passen aan hotelkamers.
«Stow for taxi, takeoff and landing»: Video Game Kraken publiceerde deze uitstekende afbeelding van het systeem voor vliegtuigen.
Logischerwijs zou de kosten van zo'n systeem zeer hoog zijn, maar Nintendo wist het platform te verzachten door secundaire functies toe te voegen zoals pay-per-view-bioscoop, audio-opname en telefonie. In eerste instantie was het systeem een combinatie van eigen software en 'superconsoles', met twee of drie Super Nintendo's samengevoegd op één kaart, die 3-4 stoelen bestreken (in het tweede geval met twee kaarten). Om ruimte te besparen waren alle games op een gedeelde harde schijf geladen (andere bronnen spreken van floppies), en het systeem laadde ze in een geheugen van 2 megabyte per apparaat.
De hotelversie bleek eenvoudiger, omdat er niet in elke kamer een volledig systeem geïnstalleerd hoefde te worden. Twee van de belangrijkste partners van Nintendo bij de ontwikkeling en uitrol van het Gateway System waren Hughes-Avicom International voor de vliegtuigen en LodgeNet Entertainment Corp. (tegenwoordig SONIFI Solutions).
SNES Central verkreeg deze afbeelding van het systeem dat een Super Nintendo-game controleert...
... en nog een van een deel van de hardware die LodgeNet gebruikte.
De LodgeNet-editie van het Nintendo Gateway System bleek populairder (de kosten waren immers veel lager) en is degene die de meeste gebruikers zich herinneren. Op het gebied van draagbare consoles bood het uiteindelijk 46 titels voor Game Boy, Game Boy Color en Game Boy Advance, terwijl de catalogus voor thuisconsoles zich uitbreidde tot 130 games verdeeld over Super Nintendo, Nintendo 64 en GameCube (respectievelijk 49, 38 en 43).
Wat prijzen betreft vroegen luchtvaartmaatschappijen 4 dollar per uur voor een game, of 6-9-12 dollar voor één, twee of drie films. De LodgeNet-variant kostte daarentegen 6,95 plus belasting... per uur.
Bronnen: Video Game Kraken, SNES Central, Wikipedia, Top Hat Gaming Man
