De meeste drones die we kennen zijn stijve constructies met vier of zes motoren, geïnspireerd op helikopters. Maar onderzoekers van de EPFL in Zwitserland hebben een heel ander concept ontwikkeld: een drone met een skelet, kunstmatige veren en vleugels die van vorm kunnen veranderen afhankelijk van de aerodynamische eisen.
Als je iets wilt leren, is de eerste stap om te kijken hoe de natuur het doet. En als het om vliegen gaat, geven sommige vogels ons nog altijd les. Het is niet de bedoeling om onze spectaculaire prestaties te kleineren, maar de eerste fout is te denken dat we alles al weten. De meeste vliegtuigen hebben relatief stijve structuren, hoewel het concept van variabele geometrie al jaren in de industrie bestaat. Vogels doen iets soortgelijks, maar veel geavanceerder. Vliegen vergt een gigantische energiebehoefte, dus efficiëntie is geen doel, maar een verplichting. Wat kunnen we hieruit leren?
Volgens een groep onderzoekers van de EPFL in Zwitserland zijn het de beweging van de vleugels en de veren. Hun werk was gericht op het creëren van een drone met vleugels die zich uitstrekken of samentrekken, net zoals bij vogels wanneer ze van richting veranderen of hun snelheid willen verhogen. Een deel van de oplossing kwam door kunstmatige veren die koolstofvezel, glasvezel en nylon combineren. Het feit dat de vleugels 'vouwen' brengt meer complexiteit in het ontwerp, evenals een hogere energiebehoefte en een toename in gewicht, maar de voordelen zijn aanzienlijk. Met kunstmatige veren en variabele vleugels krijgt de drone veel meer manoeuvreerbaarheid dan traditionele producten.
Helaas hebben we geen technische informatie zoals afmetingen, uiteindelijk gewicht of vliegtijd, en voorlopig is de drone slechts een prototype, maar dit verandert verschillende regels. De vraag naar drones die sneller en preciezer kunnen vliegen in kleine ruimtes bestaat, en misschien ligt het antwoord in dit ontwerp.
