Het computeruniversum is niet vrij van mysteries en controverses. Van de tijdreizen van John Titor tot het SoftRAM-programma dat zogenaamd het geheugen verdubbelde, we hebben zeker veel te ontdekken. Een van de meest extreme gevallen is echter het Sloot Digital Coding System. De maker ervan, Romke Jan Bernhard Sloot, beweerde dat we met deze technologie een complete film in slechts 8 kilobytes konden opslaan, maar hij overleed 24 uur voordat hij een contract zou tekenen, en de code werd nooit gevonden...
Volgens de beschikbare informatie werd Romke Jan Bernhard Sloot geboren op 27 augustus 1945 in Groningen, Nederland. Na een technische school en werk bij een radiostation vervulde Sloot zijn militaire dienstplicht, vestigde zich met zijn gezin in Utrecht en werkte anderhalf jaar bij Philips.
In 1978 keerde hij terug naar Groningen om zich bij een audio- en videowinkel te voegen, en later verhuisde hij naar Nieuwegein (een gemeente in Utrecht) om zijn eigen reparatiebedrijf voor tv's, stereo's en andere elektronische apparatuur te beginnen.
Halverwege de jaren tachtig verschoof Sloot's aandacht naar thuiscomputers en ontwikkelde hij het idee van een landelijk netwerk van reparatiediensten genaamd RepaBase (of RepoBase, volgens andere bronnen), met een database met handleidingen en technische details.
Zoals we weten was het opslaan van informatie geen snel of goedkoop proces, en dat zou de vonk zijn geweest die leidde tot de creatie van het Sloot Digital Coding System.
(N. van de red.: De video is oud, maar heeft Engelse ondertiteling)
Sloot Digital Coding System: briljante leugen of verloren technologie?
Een van de meest besproken punten over het Sloot Digital Coding System (SDCS) is of het werkelijk compressie gebruikte of niet. Immers, het opslaan van een hele film in slechts 8 kilobytes verplettert de coderingsstelling van Shannon.
Roel Pieper, voormalig CTO en directeur van Philips, legde uit dat het systeem geen compressie gebruikte, maar op een vergelijkbare manier werkte als Adobe PostScript: zowel de verzender als de ontvanger weten welk soort gegevens kunnen worden overgedragen, zonder die gegevens te verzenden. Met andere woorden, gedeelde informatie.
Een goed voorbeeld hiervan is het PDF-formaat bij het gebruik van lettertypen. Als beide partijen al een kopie van dat lettertype hebben, hoeven ze alleen de code die het activeert te verzenden, niet het hele lettertype, waardoor ruimte en bandbreedte worden bespaard.
Vanuit een bepaald gezichtspunt betekent dat dat de hypothetische film al is opgeslagen op de apparatuur van beide partijen (of zou moeten zijn), maar dat is in tegenspraak met een van de beschrijvingen van het SDCS, die alleen de basis-elementen van elke film opslaat, zoals kleuren en geluiden.
Afgezien van deze verschillen verdween het Sloot Digital Coding System met zijn maker, die op 11 juli 1999 aan een hartaanval overleed, één dag voordat hij een overeenkomst zou tekenen met Pieper, die twee maanden eerder Philips had verlaten om zich bij Sloot aan te sluiten bij de oprichting van een bedrijf genaamd The Fifth Force.
Alle commerciële plannen zouden zijn doorgegaan zelfs met Sloot dood, maar een essentieel onderdeel om het systeem te laten werken, een compiler op een floppydisk, verdween in het niets, en het laboratorium van Sloot (in wezen zijn zolder), werd de dag na zijn dood volledig opgeruimd...
