Het was het jaar 1985. Zowel de ZX81 als de ZX Spectrum hadden de markt veroverd, maar de naam Sinclair woog niet meer zo zwaar. Toch gunde Sir Clive zichzelf het plezier om een nieuw avontuur te beginnen met elektrische voertuigen. Zo werd de Sinclair C5 geboren, een elektrische driewieler die zo vooruitliep op zijn tijd dat het werd beschouwd als een van de meest spectaculaire mislukkingen van de Britse industrie.
Er was eens een ridder...
Eerst was er de ZX80-computer. Kort daarna verscheen de ZX81. En bijna een jaar later maakte de wereld kennis met de ZX Spectrum. Een conservatief getal spreekt van zeven miljoen verkochte exemplaren van de drie systemen, zonder de enorme hoeveelheid klonen die later opdoken. Het punt is dat iedereen wist wie Clive Sinclair was. In januari 1983 was Sinclair Research 136 miljoen pond waard, en in juni van dat jaar ontving Sinclair de titel van ridder.
Alles leek een droom... maar de problemen lieten niet lang op zich wachten. Het bedrijf lanceerde in september de compacte tv TV80 en wist slechts 15 duizend exemplaren te verkopen, waardoor bijna vier miljoen pond verloren ging. De Sinclair QL-computer werd in januari 1984 aangekondigd, en een combinatie van vertragingen en talloze ontwerpproblemen maakten er een flop van.
Alsof dat nog niet genoeg was, had Sir Clive zoiets als een obsessie met elektrische voertuigen. In maart 1983 had hij het bedrijf Sinclair Vehicles Ltd. opgericht (met het geld dat hij ontving uit de verkoop van tien procent van de aandelen van Sinclair Research), maar pas in januari 1985 maakte Groot-Brittannië kennis met zijn meesterplan: de driewieler Sinclair C5.
Sinclair C5: 'Voertuig, geen auto'
De officiële presentatie was een ware show, inclusief een drie maanden durende reclamecampagne met een investering van drie miljoen pond. Toen de pers echter de kans kreeg om de driewieler uit te proberen, werd al snel duidelijk dat ze met een ramp van epische proporties te maken hadden. Batterijen raakten binnen enkele minuten leeg (ondanks een zeer optimistisch bereik van 32 kilometer), de nulweerstand tegen de onvriendelijkheid van het klimaat en een totaal gevoel van kwetsbaarheid in het verkeer veroordeelden het vanaf het begin.
Het feit dat je geen vergunning nodig had om het te besturen, beperkte de Sinclair C5 op andere punten, zoals de maximale snelheid van 24 kilometer per uur. Ook de hele publicitaire opzet was verkeerd. Sinclair aarzelde niet om de C5 te presenteren als een 'serieus' voertuig, en een multifunctionele vervanger voor auto's en motorfietsen, terwijl de rest van de mensen het slechts als een speelgoed beschouwden dat complexer was dan normaal. Een andere spijker in de doodskist van de Sinclair C5 werd geslagen door James Tye, voorzitter van de Britse Veiligheidsraad, met een zo negatief rapport dat twee dagen voor het officiële debuut werd uitgebracht, dat Sinclair hem zelf wegens smaad aanklaagde.
Ondanks de belangstelling van beroemdheden (Elton John en Arthur C. Clarke kochten elk twee exemplaren), squadrons van tieners die werden ingehuurd om door de straten van Londen te rijden, pogingen tot commercialisering in het buitenland en prijsverlagingen (van 399 pond naar 260, en daarna naar 140 met alle accessoires), was het lot van de Sinclair C5 bezegeld.
Half augustus kondigde Hoover (dat tot dan toe verantwoordelijk was geweest voor de productie van de C5) het stoppen van de productie aan. Op 19 september veranderde Sinclair Vehicles van naam, ging in oktober onder gerechtelijk beheer en werd in november geliquideerd. Weinig vrolijk was dat moment voor de investeerders toen ze ontdekten dat Sir Clive 5,9 miljoen pond zou terugkrijgen, die hij had ondergebracht als terugbetaalbaar krediet.
Van een totaal van 14 duizend exemplaren werden er slechts ongeveer negenduizend verkocht. Na verloop van tijd werd de Sinclair C5 voor sommigen een speculatieve investering (waarbij exemplaren in het buitenland tegen exorbitante prijzen werden aangeboden), en voor anderen een verzamelobject, met modificaties zoals straalaandrijving en verbrandingsmotoren.
Toch blijft de Sinclair C5 niet meer dan een voetnoot vergeleken met de brede en succesvolle carrière van Sir Clive, die we recentelijk zijn verloren door complicaties met zijn gezondheid. Een ware reus heeft ons verlaten, en de leegte die hij achterlaat is enorm. Voor altijd Sir Clive, we staan bij je in het krijt.
