De tardigrade overleeft alles
Tardigraden ook wel waterbeertjes genoemd, staan bekend om hun buitengewone weerbaarheid. Ze overleven het vacuüm van de ruimte, temperaturen nabij het absolute nulpunt en een extreem tekort aan water en voedsel. Maar een recente studie van onderzoekers van de universiteiten van Oxford en Harvard toont aan dat ze ook wereldwijde sterilisatiegebeurtenissen zullen overleven, en uiteindelijk de laatste levensvorm op aarde zullen zijn. Alleen de woede van onze stervende zon kan hen volledig vernietigen.
De menselijke soort is zeer kwetsbaar. Elke plotselinge temperatuurverandering, gebrek aan water of voedsel, ziekte, te veel of te weinig druk en hoge stralingsniveaus kunnen ons verhaal vroegtijdig beëindigen. Een oud gezegde luidt dat noodzaak de moeder van alle uitvindingen is, en bij elke nieuwe uitdaging heeft de mensheid een manier gevonden om zich aan te passen, maar er zijn omstandigheden die veel meer vereisen dan een technologische oplossing. Een recente studie gepubliceerd in PNAS suggereert dat de zogenaamde 'zesde uitsterving' al is begonnen, maar er is een dier dat die gebeurtenis van zich af kan schudden als stof: de tardigrade.
Volgens het werk dat voortkwam uit de meest recente samenwerking tussen Harvard en Oxford, zullen tardigraden niet alleen gemakkelijk 'lokale' uitstervingen vermijden, maar ook astrofysische catastrofes zoals een asteroïde-inslag, een supernova of een gammastraaluitbarsting. De sleutel tot het vernietigen van tardigraden is het volledig verdwijnen van de oceanen, en het enige dat een dergelijke gebeurtenis binnen enkele miljarden jaren zou kunnen veroorzaken, is onze zon.
Er zijn slechts twee asteroïden in ons zonnestelsel, Vesta en Pallas, met voldoende massa om al het water op aarde te laten verdampen door een inslag. Een supernova zou zich binnen 0,13 lichtjaar moeten voordoen om hetzelfde te bereiken (bedenk dat Proxima Centauri zich op 4,22 lichtjaar afstand bevindt), en gammastraaluitbarstingen zijn, afgezien van hun dodelijke potentieel, zeer zeldzaam en te ver weg: er zou er een op 45 lichtjaar nodig zijn. Kortom, de kans dat een catastrofale gebeurtenis het leven op aarde, inclusief tardigraden, beëindigt voordat de zon de oceanen doet verdampen, is één op een miljoen. Dat zou betekenen dat het leven, eenmaal gevestigd, over het algemeen zeer moeilijk volledig uit te roeien is.
