NASA oceniła, że osłona termiczna statku Orion podczas powrotu Artemis II działała zgodnie z przewidywaniami inżynierów. W ocenie opublikowanej 15 października 2026 r. agencja naliczyła dziewięć miejsc utraty zwęglonego materiału, różnej wielkości, wobec 103 podczas Artemis I. NASA powiązała dziesięciokrotne ograniczenie pęknięć i utraty zwęglonej warstwy ze zmianą profilu wejścia w atmosferę. Ocena NASA
W osobnym materiale opisywaliśmy pierwszą dostawę danych naukowych z Artemis II. Tym razem chodzi o ocenę osłony, która chroni kapsułę podczas powrotu z Księżyca.
Co NASA ustaliła po powrocie Artemis II
Tarcza cieplna Oriona składa się ze 186 bloków materiału Avcoat. To materiał ablacyjny: podczas silnego nagrzewania ulega zmianom i tworzy zwęgloną warstwę. NASA uznała, że działanie osłony oraz pozostałych elementów ochrony termicznej Oriona odpowiadało przewidywaniom inżynierów i wynikom testów naziemnych.
Porównanie misji pokazuje liczbę miejsc, w których ubył zwęglony materiał, oraz różnicę w profilu wejścia:
| Misja | Miejsca utraty zwęglonego materiału | Profil wejścia |
| Artemis I | 103 | Skip entry, czyli wejście z odbiciem od atmosfery przed ponownym wejściem |
| Artemis II | 9, różnej wielkości | Zmodyfikowane wejście bez skip entry i krótszy dopuszczalny dystans wzdłuż toru lotu |
Liczby opisują miejsca o różnej wielkości, a nie łączną powierzchnię ani objętość utraconego materiału. NASA osobno podała, że pęknięcia i utrata zwęglonej warstwy były dziesięciokrotnie mniejsze niż podczas Artemis I.
Dlaczego Artemis I straciła zwęglony materiał
W dochodzeniu dotyczącym Artemis I NASA powiązała problem z niską przepuszczalnością Avcoat. Podczas wejścia z odbiciem od atmosfery wewnątrz materiału narastało ciśnienie gazu, co doprowadziło do uwolnienia zwęglonego materiału. NASA odtworzyła anomalię w testach naziemnych. Opis dochodzenia NASA
W Artemis II NASA zmieniła profil powrotu: kapsuła nie wykonała skip entry, a dopuszczalna odległość wzdłuż toru lotu od wejścia w atmosferę do wodowania była krótsza. Według NASA ograniczyło to czas spędzony w zakresie temperatur związanym ze zjawiskiem zaobserwowanym podczas Artemis I. Była to zmiana trajektorii lotu.
Jakie analizy trwały po locie
Gdy NASA opublikowała ocenę 15 października, nadal porównywała skany laserowe osłony wykonane przed lotem i po nim, aby ustalić, ile materiału ubyło. Trwały też pobieranie próbek oraz dalsze badania materiałowe i termiczne.
NASA podała również, że projekt osłony dla Artemis III uwzględnia ulepszenia mające poprawić jednorodność bloków Avcoat i zapewnić ich bardziej równomierną przepuszczalność.
