Raiders of the Lost Ark: Jak powstała scena topnienia twarzy

Raiders of the Lost Ark (lub Poszukiwacze zaginionej Arki, jeśli wolisz hiszpański tytuł) ma kilka scen, które są naprawdę niesamowite. Ogromna kula, Indy likwidujący szermierza jednym strzałem, odkrycie położenia arki… i oczywiście – topnienie twarzy.

„Raiders” zdobyło pięć Oscarów, w tym za najlepsze efekty wizualne, a ta scena jest jednym z fundamentów tej nagrody. Teraz pytanie brzmi: jak to zrobili? Jeśli mamy podkreślić jeden szczegół, to to, że na początku nikt nie miał pojęcia…

„Nie patrz, nieważne co się stanie.”

Ostrzeżenie Indiany Jonesa było stanowcze: „Nie patrz, nieważne co się stanie”. Jednak Belloq patrzył, Dietrich patrzył i Toht patrzył. Jedna głowa eksplodowała, druga się skompresowała (że tak powiem), a trzecia roztopiła się do kości.

Tę ostatnią zapamiętujemy najlepiej – groteskową i zarazem fantastyczną. Oczywiście kino w 1981 roku było już pełne „mocnych” scen, ale obserwowanie, jak głowa topnieje w ten sposób, było przełomem.

Ktoś na nowo napisał wielką księgę efektów specjalnych, choć proces nie był wolny od trudności. Kiedy Steven Spielberg zobaczył szczegóły w scenariuszu, po prostu zapytał: „Jak mamy to zrobić? Nie mam pojęcia”. Ustawił postaci, kazał im krzyczeć… i to wszystko otrzymali ludzie z ILM.

Jak roztopili twarz Ronalda Lacey?

W tym miejscu do równania wkracza Chris Walas, którego znamy z Airplane!, The Fly 1 i 2, Scanners, Gremlins, Enemy Mine, Arachnophobia i wielu innych filmów. Nie zrobił wcześniej nic podobnego i nie znał też nikogo z odpowiednią techniką.

Pierwszym krokiem było wykonanie negatywnej formy twarzy Ronalda Lacey, co było niezwykle niewygodne dla wszystkich zaangażowanych. Czaszka musiała zostać wykonana z materiału odpornego na ekstremalne temperatury (pozostawiając wystarczający margines na skórę).

Następnie Walas przygotował bardzo delikatną formułę żelatynową, która topi się w niższej temperaturze niż zwykle. Każdą warstwę żelatyny malowano ręcznie wewnątrz formy, łącząc różne odcienie i dodając szczegóły, takie jak żyły (niektóre zrobione z wełny).

Podczas kręcenia sceny Walas użył dwóch ogromnych grzejników na propan, a sam „asystował” pistoletem cieplnym. Mimo to efekt był dość powolny i zajmował około dziesięciu minut.

Co najbardziej imponujące, Walas przed filmowaniem wykonał tylko trzy lub cztery większe próby ze swoimi mieszankami i przyznaje, że miał „wiele szczęścia”.

Po premierze telefon Walasa nie przestawał dzwonić – od ludzi wdzięcznych za świetną robotę i od kolegów zdesperowanych, by topić głowy we własnych projektach.

Jaka była końcowa rekomendacja Walasa? Podążać podobną drogą, ale polegać na komputerach, aby zoptymalizować proces.