Remake The Legend of Zelda: Ocarina of Time na Nintendo Switch 2 zachowuje bardzo podobny przebieg do wersji z Nintendo 64, a największe opisywane zmiany dotyczą kamery, nawigacji w Water Temple i nowych pomocy dla gracza. Tak ocenił grę Tom Gerken z BBC; napisał też, że znajomość oryginału sprawiała, iż część zagadek i zadań wydawała mu się zbyt łatwa.
Remake ukazał się 5 listopada 2026 roku, zgodnie z terminem podanym we wcześniejszej zapowiedzi NeoTeo. Oryginalne Ocarina of Time zadebiutowało na Nintendo 64 w 1998 roku.
Jak wierny oryginałowi jest remake?
Według recenzji BBC remake pozostaje bliski grze z Nintendo 64, choć ma bardziej szczegółową, lekko kreskówkową oprawę. Hidemaro Fujibayashi, producent Nintendo, mówił o zachowaniu istoty oryginału, a recenzent zwracał uwagę na to, że swobodniejsza kamera lepiej odpowiada współczesnym przyzwyczajeniom graczy.
To ważne rozróżnienie dla osób wracających do Hyrule: zmiany dotyczą między innymi sposobu oglądania i przemierzania świata, ale podstawą pozostaje znana przygoda. W opinii Gerkena pamięć o trasach i rozwiązaniach z oryginału potrafiła przy tym ułatwić niektóre fragmenty.
Wygodniejsza kamera pomaga w orientacji, lecz znajomość dawnych rozwiązań nadal może skracać drogę przez znane zagadki.
Co zmienia się w kamerze i Water Temple?
Swobodniejsze obracanie kamerą to jedna z najbardziej zauważalnych zmian opisanych przez Gerkena. W Water Temple łatwiej też przełączać ciężkie buty, a ustawienie kamery pomaga orientować się w położeniu Linka. Eiji Aonuma, producent serii Zelda, łączył te zmiany z ułatwieniem poruszania się po lochu, który w oryginale uchodził za trudny.
Praktyczny efekt dotyczy więc nawigacji: mniej czynności związanych z wyposażeniem i lepsza kontrola widoku ułatwiają przemieszczanie się po świątyni. To konkretna zmiana w obsłudze, nie opis całkowicie przebudowanego lochu.
Jakie pomoce i ustawienia interfejsu dodano?
Infobae opisało kilka funkcji, które pomagają śledzić postępy i wracać do zawartości gry. Hall of Fallen Heroes gromadzi informacje o przeciwnikach i pozwala ponownie zmierzyć się z bossami. Threads of Time śledzi aktywne misje i wydarzenia fabularne, a gobelin przedstawia historię.
Ustawienia Pro i Master stopniowo ograniczają informacje widoczne na ekranie. W trybie Master mniej widoczne są między innymi pozostałe serca, więc gracz musi częściej polegać na własnej orientacji. Infobae podało również, że w remake’u nie ma Master Quest.
Czy powracającym graczom gra może wydać się łatwa?
Tak, przynajmniej w doświadczeniu Gerkena. Recenzent BBC pisał, że zapamiętane trasy i rozwiązania sprawiały, iż niektóre zadania i zagadki były dla niego zbyt łatwe. To jego ocena po grze, a nie przewidywanie, jak zareaguje każdy powracający gracz.
Aonuma opowiedział też o zmianach w Skulltula House. Testerzy uznali tę lokację za zbyt przerażającą, więc zespół dostosował jej finalną wersję, by zachować zamierzony balans między strachem a komizmem.
Jakie zmiany sterowania i dźwięku opisują recenzje?
Vandal wymienia swobodną kamerę, przycisk skoku, obsługę żyroskopu i uproszczony ekwipunek. Wśród zmian dźwiękowych wskazuje hiszpański dubbing i przerobioną muzykę. Infobae również opisywało mówione sceny oraz orkiestrową reinterpretację ścieżki dźwiękowej.
Danikyo w hiszpańskojęzycznej recenzji przedstawia remake jako modernizację zachowującą tożsamość oryginału.
