The Rhino – eksperymentalny pojazd terenowy z 1954 roku

Ludzkość zbudowała najróżniejsze dziwne pojazdy – jedne po to, by przetestować hipotezę, inne z myślą o zrewolucjonizowaniu transportu ludzi i towarów. Część z tych konstrukcji znalazła dość szerokie zastosowanie, a część została porzucona na pastwę losu. Jednym z takich prototypów był The Rhino – pojazd terenowy zaprojektowany przez wynalazcę Elie Aghnidesa i zbudowany w 1954 roku. Dzięki dwóm gigantycznym przednim kołom The Rhino miał łączyć stabilność ciężkich pojazdów z prędkością tradycyjnego samochodu.

Skąd pomysł na The Rhino?

W latach 40. XX wieku grecko-amerykański wynalazca Elie Aghnides obserwował traktor pracujący w nowojorskim Central Parku. Wtedy właśnie wpadł na pomysł połączenia solidności i stabilności buldożera z prędkością zwykłego samochodu, co dało początek nowemu typowi pojazdu terenowego. Kilka lat później ten pierwotny pomysł przekształcił się w koncepcję „The Rhino”.

Konstrukcja, która budziła podziw

Oczywiście pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy w The Rhino, są gigantyczne przednie koła. Ich średnica wynosiła 1,8 metra, a każde ważyło 680 kilogramów. Jedynym punktem styku z asfaltem była wąska gumowa opona w zygzak – i to na niej pojazd mógł osiągnąć maksymalną prędkość 72 km/h dzięki silnikowi o mocy 110 koni mechanicznych. Koła były również puste w środku, co pozwalało pojazdowi unosić się na wodzie; za napęd w wodzie odpowiadał hydrojet, pozwalający osiągnąć prędkość maksymalną 5 km/h.

Łącznie The Rhino ważył pięć ton (całe nadwozie wykonano z aluminium i stali), ale z względną łatwością poruszał się w błocie, piasku i w różnych zbiornikach wodnych. Co więcej, jego środek ciężkości był wyjątkowo nisko położony, dzięki czemu mógł się przechylać o imponujące 74 stopnie bez przewracania się. Budowę powierzono firmie Marmon-Harrington, która w 1954 roku dostarczyła jeden prototyp.

Dlaczego wojsko zrezygnowało?

Docelowym zastosowaniem The Rhino miała być służba wojskowa – patrolowanie Alaski i granicy z Kanadą, terenów niezwykle trudnych i wymagających. Wojsko zdecydowało jednak nie zamawiać egzemplarzy, ponieważ tylne koła (które miały element nadmuchiwany) były zbyt odsłonięte na ostrzał. Można sobie wyobrazić, że przy dodatkowych poprawkach ten szczegół dałoby się skorygować...