"Het gevaar dat in een steegje op de loer ligt." Een klassieker, toch? Wat stel je je voor? Een man met een mes die je portemonnee eist? Een drugsverslaafde die wanhopig op zoek is naar zijn volgende dosis? Veel leden van de Foundation worden elke dag wakker en bidden om dat soort gevaren. Helaas hebben ze dat voorrecht niet, en zullen ze het nooit hebben. Dat is de prijs van de waarheid, vriend. De verschrikkingen die ons belagen zijn heel anders, dat weet je maar al te goed. Hun haat en hun honger zijn vrij gewoon, maar daarna zijn er degenen die met hun eten spelen en genieten van de jacht…
Eén van hen is los. Niet omdat de Foundation het idee leuk vindt of het handig acht, maar omdat ze nog niet hebben ontdekt hoe ze hem op de juiste manier kunnen bevatten. Hij is sluw, intelligent. Hij heeft veel geduld en vindt altijd iemand die afgeleid is, zonder uitzondering. Misschien probeert iemand een stukje af te snijden door via een bouwplaats naar huis te gaan… of een steegje. En die persoon verdwijnt in het niets, zonder een spoor achter te laten.
De verschijning
Het ergste is dat hij er op het eerste gezicht onschuldig uitziet, slechts nog een graffiti op een muur zoals zoveel andere. Het lichaam van een man met veren, klauwen en het hoofd van een uil. Degenen die hem hebben gezien (en hebben overleefd) hebben verschillende houdingen beschreven, maar met dezelfde essentie: het gevoel dat hij wil aanvallen, jagen. Hij werkt ook in op de geest van degenen die hem zien. Op de een of andere manier drukt hij op hen de wens om dichterbij te komen… en hem beter te bestuderen. Net als de zwarte duivel en zijn lokaas…
Nu is het zo dat hij niet graag een publiek heeft. Als er meer dan één persoon naar hem kijkt, blijft SCP-1155 (dat is zijn aanduiding) volledig stil staan. Als de arme ziel van het moment echter binnen twee meter komt en er is niemand in de buurt, verandert de scène in een slachting.
De aanval
SCP-1155 valt zijn slachtoffer aan door de tong, ogen, handen en voeten eruit te trekken. Daarna snijdt hij hem open en haalt zijn interne organen eruit, met een zekere voorkeur voor de darmen en de maag. Ten slotte doorboort hij zijn hoofd... alsof het gereedschap een gigantische pikhouweel is. Daarna... verdwijnen ze allebei.
Uiteraard probeerde de Foundation hen te volgen. Ze leverde een paar Klasse D uit met gps, maar slaagde er nooit in hun positie te bepalen. SCP-1155 verschijnt in minder dan zeven dagen weer, en kiest altijd voor een stedelijk gebied, maar niet te blootgesteld. Hij verandert ook van positie wanneer hij niet veel geluk heeft, maar hij is gezien terwijl hij wachtte tot wel vier maanden voordat hij zich verplaatste.
De Foundation ontdekte dat ze de verplaatsingen van SCP-1155 kan forceren, door ofwel het oppervlak waarop hij zich bevindt te beschadigen, of door te proberen hem op te sluiten. Een andere optie is om zijn aanvallen te onderbreken. Het enige wat je hoeft te doen is naar het slachtoffer kijken terwijl hij... ontleed wordt.
Onvoorspelbare verplaatsingen
Het probleem met deze verplaatsingen is dat de Foundation ze niet kan controleren. De kleinste geregistreerde afstand is ongeveer vijftien meter, maar SCP-1155 heeft zich ooit 800 kilometer in één gebeurtenis verplaatst. Verschillende agenten van de Pi-1-taakgroep vonden hem in een verlaten metrostation en dachten dat het een goed idee was om hem te bedekken met een oude verkoopautomaat totdat er versterkingen kwamen voor de containment.
SCP-1155 reageerde door naar een kinderpark te springen... Verschillende ouders verloren die dag hun kleintjes. Vandaag bevindt SCP-1155 zich in een winkelcentrum dat de Foundation moest kopen en sluiten. Voorlopig lijkt hij zich daar op zijn gemak te voelen, maar we weten niet hoelang dat nog duurt. Wie weet? Misschien brengt hij ons ooit een bezoekje...
