In een nieuwe aflevering van "Er is een app met kunstmatige intelligentie voor", lijkt de bedrijfswereld geobsedeerd door het idee om algoritmen in alle richtingen te gooien. Als we daarbij de storm van abonnementen optellen die zowel software als hardware treft, is het geen verrassing dat we een populariteitspiek zien voor dingen als optische schijven, cassettes, MP3-spelers... en flipperkasten. Chicago is uitgegroeid tot een bruisende exportpol voor nieuwe flipperkasten, gesteund door decennia ervaring, licenties met een zeer hoog profiel... en klanten die deze beesten kunnen kopen.
Helaas kan ik me niet herinneren wanneer ik voor het laatst op een echte flipperkast speelde. Space Cadet is altijd maar een paar klikken verwijderd, en retrogaming heeft enkele buitengewone exemplaren met Epic Pinball en Pinball Dreams/Fantasies/Illusions... maar het is niet hetzelfde. Het metaal, de lichten, de geluiden... je speelt niet alleen op een machine, maar de machine zelf wordt je tegenstander.
Veel mensen denken dat flipperen een klassieke en verouderde ervaring is, maar niets is minder waar. In 2024 worden er nog steeds nieuwe flipperkasten gemaakt, met intellectueel eigendom van series, films en muziekbands, ze worden met de hand in elkaar gezet, en kosten uiteraard een fortuin.
«Pinball not dead»: Jaws, Star Wars, Stranger Things... en Taylor Swift?
Christopher Borrelli van de Chicago Tribune bezocht onlangs Stern, een bedrijf dat 75 procent van de internationale flippermarkt controleert. De vraag is zo positief geweest dat Stern het aantal medewerkers in de afgelopen vijf jaar heeft verdubbeld en moest verhuizen naar een grotere fabriek. Hoe ongelooflijk het ook klinkt, de pandemie hielp Stern uiteindelijk: de sluiting van bars en arcadehallen zorgde ervoor dat 7 van de 10 flipperkasten rechtstreeks aan spelers worden verkocht, en met een basisprijs van 7.000 dollar per eenheid weten die klanten heel goed wat ze willen.
Wat is dan de aantrekkingskracht van een flipperkast met de prijs van een motorfiets? Als we de handmatige montage, de aandacht voor detail en de altijd aanwezige factor van willekeur (want ondanks de productielijn zijn er nooit twee dezelfde flipperkasten) even buiten beschouwing laten, is het antwoord... franchises. Intellectueel eigendom. Ghostbusters, Godzilla, Venom, Foo Fighters, Metallica, Lord of the Rings, Led Zeppelin, Stranger Things, Jurassic Park, The Simpsons, Harley-Davidson, Marvel, Star Wars, James Bond, Game of Thrones, The Walking Dead... als het publiek het wil, verschijnt de flipperkast.
Sterker nog, Borrelli vroeg naar andere franchises zoals Barbie en Taylor Swift zelf, en CEO Seth Davis zei dat "absoluut wordt erover gesproken". Onderhandelingen zijn natuurlijk nooit eenvoudig, en in sommige gevallen moet je compromissen accepteren. Zo bevat de Jaws-flipperkast beelden van Richard Dreyfuss en Robert Shaw, terwijl Dreyfuss zelf extra stemmen insprak, maar het was onmogelijk om het beeld van Roy Scheider toe te voegen: de acteur overleed in 2008 en zijn estate gaf nooit de benodigde toestemming.
Ik raad zeker aan om het originele artikel (in het Engels) te lezen en de officiële Stern-website te bezoeken. Dromen kost niets...
