Het idee om wijn in blik te verkopen is niet nieuw. De industrie probeerde het al 90 jaar geleden en sindsdien probeert ze haar grootste uitdagingen op te lossen. Een daarvan is de geur van rotte eieren die veel merken treft. Na een lange lijst van hypotheses heeft een onderzoeksteam van het Department of Food Science van de Cornell University eindelijk de spijker op de kop geslagen.
De geschiedenis vertelt ons dat Amerikaanse wijnhuizen in 1936 probeerden wijn in blik te commercialiseren, in navolging van het succes dat bier het jaar daarvoor had behaald. Wijn bleek echter een veel instabieler en gevoeliger product voor de variabelen van de verpakking. Aluminium blikjes moesten een lange weg afleggen om het technische wonder dat ze nu zijn, maar hun moderne alliantie met wijn is vol onvolkomenheden. De belangrijkste? De geur van rotte eieren.
Waarom ruikt wijn in blik naar rotte eieren?
Professor Gavin Sacks van het Department of Food Science van de Cornell University werd enkele jaren geleden gecontacteerd door wijnhuizen, die hun moeilijkheden uitlegden bij het inblikken van wijn: lekken, corrosie en rotte eieren. Ondanks het opvolgen van alle aanbevelingen van blikfabrikanten, bood de wijn altijd weerstand. De strategie was om de verantwoordelijke componenten te identificeren en te bepalen waarom dit alleen bij wijn gebeurt (Coca-Cola zit al tientallen jaren in aluminium blikjes en er zijn nooit incidenten van dit type geregistreerd).
Professor Julie Goddard voegde zich bij het onderzoek, met haar expertise in materiaalkunde en verpakking. Het proces was traag; het kostte maanden om de conditie van sommige monsters te evalueren, terwijl andere werden 'versneld' in zwaardere omgevingen. In alle gevallen kwamen ze tot dezelfde conclusie: zwaveldioxide (SO2), dat door wijnhuizen wordt gebruikt als antioxidant en antimicrobieel middel, kan door de binnenste plastic laag van de blikjes dringen en reageren met aluminium. Dit produceert waterstofsulfide (H2S), algemeen bekend om zijn rotte geur (ik heb in het verleden ervaringen gehad en je wilt die geur niet in huis).
Wijnhuizen gebruiken tussen 0,5 en 1 deel per miljoen, maar de studie suggereert dat elke waarde boven 0,5 de aanwezigheid van waterstofsulfide en de geur van rotte eieren verhoogt na 4-8 maanden opslag. Wijnhuizen zouden naar de laagste drempel moeten streven, maar dat dwingt hen tot een evenwichtsspel, omdat het (licht) het risico op oxidatie zou vergroten. Het verdikken van de binnenlaag is ook geen magische oplossing, omdat de interactie met de vloeistof niet verdwijnt, het blik duurder wordt, en het enkele punten verliest op milieugebied (dat plastic wordt verbrand bij het recyclen van aluminium).
Wat is het volgende? Verder zoeken naar alternatieve beschermers en de band tussen productie en inblikken optimaliseren, zodat de rotte geur in wijn eindelijk tot het verleden behoort.
