SpaceX beschreef Flight 15 als een missie met een geplande vangpoging voor Super Heavy en een voorwaardelijke terugkeer van Starship naar Starbase. Volgens de door NeoTeo gemelde missietijden lagen de twee vangmomenten 22 uur, 25 minuten en 59 seconden uit elkaar.
Voor Flight 15 was 13 november 2026 de geplande datum. NeoTeo meldde voor die dag een eerste lanceervenster van 75 minuten vanaf 16.45 uur Central Time, onder voorbehoud van wijzigingen en toestemming. SpaceX meldde eerder ook een statische proef met alle 33 motoren van de Super Heavy-booster voor Flight 15; NeoTeo berichtte daarover.
De geplande vangmomenten lagen ruim 22 uur uiteen
NeoTeo rapporteerde deze twee geplande mijlpalen op de missietijdlijn:
| Rakettrap | Geplande missietijd | Gepland moment |
| Super Heavy | T+00:06:35 | Vangpoging na de start |
| Starship | T+22:32:34 | Terugkeer en vangpoging bij Starbase |
Het verschil tussen de tijdstippen is 22 uur, 25 minuten en 59 seconden. Het gaat om geplande mijlpalen, niet om waargenomen vangmomenten. NeoTeo publiceerde de tijdstippen en de berekening.
Starships terugkeer hing af van controles
Volgens SpaceX zou Starship eerst een suborbitale koers volgen. Vluchtleiders moesten de toestand van het voertuig beoordelen en een go/no-go-besluit nemen voordat ze het in een baan om de aarde brachten. Na het uitzetten van de geplande Starlink V3-satellieten zou Starship ongeveer 21 uur in een baan blijven. Die baanfase begint na de payloadafgifte; de geplande vangstijd van Starship ligt op T+22:32:34, gerekend vanaf de start.
Tijdens de baanfase zouden handmatige en geautomatiseerde controles onder meer de motoren, stroomvoorziening, communicatie, vluchtcomputers, navigatiesensoren, tanks, leidingen, tankdruk en standregeling beoordelen. De terugkeer naar Starbase was afhankelijk van het voldoen aan de door SpaceX beschreven, FAA-goedgekeurde criteria.
Starships terugkeer was afhankelijk van de toestand van het voertuig en de vluchtcriteria, niet alleen van het bereiken van een baan.
NeoTeo meldde een geplande payload van 26 Starlink V3-satellieten. SpaceX zei dat drie satellieten waren aangepast om beelden van het hitteschild te maken.
De terugkeerroute en uitwijkmogelijkheden
In het vluchtplan zou Starship met vier stuurkleppen door de atmosfeer worden gestuurd, over dunbevolkte delen van Noord-Mexico en Zuid-Texas. De route naderde Starbase vanuit het westen, ten noorden van South Padre Island, en liep over de Golf van Amerika naar het zuiden. Voor de afremming uit de baan was één Raptor 3-motor voorzien. Bij de landing zou de motorvolgorde drie, daarna twee en vervolgens één Raptor zijn; de torenarmen zouden Starship aan twee bevestigingspunten vangen.
SpaceX beschreef ook alternatieven als de vlucht niet veilig naar een vangpoging kon doorgaan: bij een vroege afbreking zou de koers naar een vrijgemaakt gebied in de Indische Oceaan leiden. Tijdens de baanfase waren mogelijke landingen in de Stille Oceaan bij Hawaï of op enkele honderden kilometers van Chili opgenomen. Bij de terugkeer stonden een gecontroleerde uiteenvalling vóór het bereiken van land en, in een laat stadium, een koerswijziging naar de Golf van Amerika als opties beschreven.
