SpaceX opisywało Flight 15, planowane na 13 listopada 2026 r., jako misję z próbą przechwycenia Super Heavy i warunkowym powrotem Starship do wieży w Starbase. Według harmonogramu opisanego przez NeoTeo punkty obu prób dzieliło 22 godz. 25 min 59 s. Oświadczenie SpaceX opublikowane przez Texas Border Business uzależniało powrót Starship od wyników kontroli pojazdu i spełnienia określonych kryteriów.
O powrocie Starship miały decydować kolejne kontrole: przed wejściem na orbitę, podczas przelotu i przed rozpoczęciem manewru powrotnego.
Dwa planowane punkty przechwycenia
Harmonogram podawał osobne czasy dla obu stopni. Są to planowane znaczniki czasu misji, nie czasy zaobserwowanych przechwyceń.
| Stopień | Planowany czas misji | Planowane zdarzenie |
| Super Heavy | T+00:06:35 | Próba przechwycenia po starcie |
| Starship | T+22:32:34 | Próba powrotu i przechwycenia |
Wcześniej NeoTeo opisało też pełny test statyczny 33 silników Super Heavy przygotowywanego do Flight 15 w artykule o próbie boostera.
NeoTeo podawało, że najwcześniejsze planowane okno startowe 13 listopada miało otworzyć się o 16:45 czasu centralnego w USA i trwać 75 minut. Harmonogram mógł się zmienić i zależał od zgody regulatora.
Od decyzji o wejściu na orbitę do kontroli pojazdu
SpaceX opisywało początkową trajektorię suborbitalną, czyli taką, która nie prowadzi od razu na orbitę. Przed dalszym lotem kontrolerzy mieli ocenić stan systemów i zdecydować, czy Starship może wejść na orbitę. Plan przewidywał wtedy odpalenie jednego silnika Raptor przeznaczonego do pracy na poziomie morza.
Po rozmieszczeniu ładunku miał rozpocząć się około 21-godzinny odcinek lotu orbitalnego. NeoTeo podawało, że ładunek miał obejmować 26 satelitów Starlink V3. SpaceX informowało, że trzy satelity zmodyfikowano tak, by mogły obrazować osłonę termiczną Starship.
Podczas przelotu miały odbywać się ręczne i automatyczne kontrole silników, zasilania i łączności, komputerów pokładowych, czujników nawigacyjnych, zbiorników, przewodów paliwowych, ciśnienia w zbiornikach oraz kontroli orientacji pojazdu. Około 21 godzin liczono od rozmieszczenia ładunku; czas T+22:32:34 dla planowanej próby Starship liczono od startu i obejmował wcześniejsze fazy misji.
Powrót do Starbase i przewidziane warianty awaryjne
Jeśli pojazd spełniłby kryteria powrotu, plan zakładał odpalenie jednego silnika Raptor 3 do zejścia z orbity. Cztery klapy sterujące miały kierować Starship podczas wejścia w atmosferę. Trasa powrotna miała prowadzić nad północnym Meksykiem i południowym Teksasem, a następnie od zachodu, na północ od South Padre Island, nad Zatoką Amerykańską i ku Starbase.
Końcowa sekwencja przy Pad 2 miała wykorzystywać trzy silniki Raptor, następnie dwa i jeden. Ramiona wieży miały złapać Starship za dwa mocowania.
SpaceX opisywało również warianty na wypadek, gdyby bezpieczny powrót nie był możliwy. Wczesne przerwanie misji kierowałoby pojazd ku wyznaczonemu obszarowi Oceanu Indyjskiego, a podczas przelotu możliwe były wodowania w Pacyfiku, w pobliżu Hawajów lub kilkaset kilometrów od wybrzeży Chile. Plan obejmował też kontrolowane rozpadnięcie się pojazdu przed dotarciem nad ląd. Jeśli bezpieczne przechwycenie stałoby się niemożliwe podczas końcowego podejścia, Starship miał zostać skierowany do zatoki.
