Waarom gooien sommige regio's vissen in meren met vliegtuigen?

Van experimenten tot reclame: dingen uit een vliegtuig gooien is een vrij gangbare praktijk geworden. Het is niet moeilijk om vliegtuigen voor te stellen die velden besproeien of branden blussen, maar in sommige regio's van de Verenigde Staten, en vooral in de staat Utah, gooien vliegtuigen vissen in meren. Wat is de reden?

Laten we ons een moment voorstellen dat je de mogelijkheid hebt om het weekend bij een meer door te brengen. Ver weg van de drukte van de stad, met prachtig weer en veel rust… totdat een klein vliegtuigje vissen in het water begint te gooien. Jij bent niet gek geworden, en de piloot weet precies wat hij doet. Dus… waarom? Waarom zou iemand in een vliegtuig de moeite nemen om vissen in een meer te gooien? Het idee lijkt belachelijk, erg duur en zelfs belastend voor de vissen. Toch is het verhaal heel anders...

De División de Recursos de Vida Silvestre de Utah gebruikt de zomer om over zijn hooggelegen bergmeren te vliegen en zo de populatie van forel, vlagzalm en andere hybriden te herstellen. De meren zijn een groot deel van het jaar erg populair en zonder een stabiel herstelmechanisme zouden ze zonder vis komen te zitten.

Een vliegtuig kan tot 35.000 vissen per vlucht afzetten (verspreid over maximaal zeven meren), maar het is niet genoeg om ze zomaar te gooien. De vissen worden onder speciale omstandigheden gekweekt, waarbij de temperatuur en andere kenmerken van de meren waarin ze terechtkomen worden nagebootst. Tegelijkertijd zijn de vissen steriel, waardoor de mogelijkheid van een populatie-explosie die het ecosysteem beschadigt wordt geblokkeerd (sommige vissers veroorzaken vaak problemen door illegaal soorten te introduceren). Alle vissen worden geteld en gewogen voor een correcte verdeling.

Een ander essentieel detail is dat de vissen bij het laden tussen de één en drie inch meten (2,54-7,62 cm). Die grootte maximaliseert de overlevingskans van de vissen tijdens de val, momenteel 95 procent. De val is ongeveer 45 meter, en met zo kleine vissen werkt de lucht (deels) als een kussen dat de impact verzacht. Het gebruik van vliegtuigen voor het herstel van visbestanden in de meren van Utah begon in 1956, maar daarvoor gebeurde dit te paard, met melkbussen, een langzamere en riskantere praktijk vanwege de natuurlijke moeilijkheden van het terrein.