De relatie tussen mens en hond kent vele facetten, maar een van de belangrijkste is (en blijft) die van werk. Honden hebben ons bijvoorbeeld in staat gesteld om werkelijk onherbergzame plaatsen te bereiken, en het zogenaamde «Heroïsche Tijdperk» van de Antarctische exploratie zou onmogelijk zijn geweest zonder hun inspanning en opoffering. Toch is het een feit: er zijn geen honden meer op Antarctica, zelfs niet als huisdier. Waarom?
Het team van Business Insider heeft verschillende YouTube-video's gedeeld over hondentraining. Militaire toepassingen, explosievendetectie, blindengeleidehonden... het werk van de professionals is werkelijk indrukwekkend. Of het nu om precisie of intensiteit gaat, honden kunnen het. Maar ze hebben ook een fundamentele rol gespeeld in wetenschappelijke exploratie. Hun opoffering was enorm tijdens het «Heroïsche Tijdperk» van de missies naar Antarctica... en ik zeg «opoffering» omdat ze in meer dan één situatie als voedselbron dienden.
Waarom zijn er geen honden op Antarctica?
Het Heroïsche Tijdperk is voorbij, en dat geldt ook voor de aanwezigheid van honden op Antarctica. Er zijn tientallen permanente bases op het continent, waar het hele jaar door personeel wordt gerouleerd, maar geen enkel huisdier. Waarom? Ten eerste is er een voor de hand liggend detail: de rol van sledehonden is achterhaald door moderne voertuigen. In het verleden boden honden specifieke voordelen, zoals hun gewicht en het vermogen om risico's onderweg te detecteren (bijv. scheuren in het ijs). Tegenwoordig kan een «Hägglunds» 300 kilometer afleggen met een volle tank (als het terrein het toelaat) en tot vijf ton aan lading vervoeren.
En ten tweede... honden zijn verboden op Antarctica. Hetzelfde geldt voor katten en voor elke 'niet-inheemse' soort op het continent. Het «Protocol bij het Antarctisch Verdrag inzake Milieubescherming», beter bekend als het Protocol van Madrid, werd ondertekend op 4 oktober 1991 en trad begin 1998 in werking. De laatste honden die Antarctica verlieten, vertrokken in februari 1994 van het Britse station Rothera.
Een van de verklaringen voor het verbod is dat de genetische profielen van honden en zeehonden enkele overeenkomsten vertonen, en dit opent de mogelijkheid van een overdracht van infecties. Met andere woorden, men gelooft dat een mutatie van het hondenziektevirus (in de volksmond bekend als 'hondenziekte') een 'weg zou kunnen vinden' om zeehonden te bereiken.
Bronnen: British Antarctic Survey, Antarctic Dogs
