BeOS: Mac OS, który nie powstał

Ta historia była opowiadana do znudzenia: Steve Jobs opuścił Apple w 1985 roku, założył NeXT, Apple kupiło tę firmę później, Jobs wrócił, oczyścił połowę jabłka… i tak dalej. Ale jest pewien szczegół, którego większość publiczności nie zna: zakup NeXT był bliski niepowodzenia. Dlaczego? Ponieważ istniało zainteresowanie inną firmą, Be Inc., znaną z opracowania systemu operacyjnego BeOS. Od interfejsu po system plików, BeOS miał wiele interesujących elementów jak na tamte czasy, a niektóre z nich przetrwały do dziś w projektach równoległych.

Narodziny BeOS

Steve Jobs nie był jedynym wysoko postawionym członkiem, który opuścił Apple w tamtych latach. Zabrał ze sobą najbardziej lojalnych i utalentowanych aby stworzyć NeXT, a Jean-Louis Gassée zastąpił go w dziale rozwoju Macintosha, ale pozostał tam do 1990 roku, kiedy to Apple go zwolniło. Gassée postanowił założyć Be Inc. z pomocą innego byłego pracownika Apple, Steve'a Sakomana (kluczowego członka przy tworzeniu Newtona), a obaj postawili sobie cel: stworzenie nowego systemu operacyjnego od zera, z naciskiem na produkcję multimedialną, na sprzęcie własnym. Ten system nazywał się BeOS.

Cechy BeOS

Co w nim było specjalnego? prewencyjne wielozadaniowość, system plików z obsługą dziennikowania i 64-bitów, szerokie wykorzystanie Unicode w interfejsie oraz oczywiście niezwykłe wsparcie audiowizualne. To wszystko wspierał BeBox, komputer przeznaczony do natywnego uruchamiania BeOS.

Jednym z najbardziej imponujących punktów w specyfikacji było użycie podwójnych procesorów. Początkowo programiści faworyzowali AT&T Hobbit (chip RISC), a niektóre prototypy BeBoxa go otrzymały, ale kiedy AT&T przerwało prace, BeOS i BeBox poszły w stronę PowerPC.

BeBox zadebiutował w październiku 1995 roku w dwóch wersjach: Dual603-66 i Dual603-133, w cenie od 1600 do 3000 dolarów, w zależności od konfiguracji. Dwa porty joysticka, cztery porty MIDI (dwa wejścia i dwa wyjścia), cztery porty szeregowe, wejścia i wyjścia mikrofonowe/audio RCA, eksperymentalne złącze o nazwie „Geekport” i trzy porty podczerwieni uczyniły z BeBoxa multimedialną bestię, a BeOS wyciskał z niego maksimum.

Ta data jest ważna z jednego powodu: Apple stanęło w ogniu. Copland, kryptonim oryginalnego Mac OS 8, był katastrofą w rozwoju. Apple zatrudniło Ellen Hancock (z prawie trzydziestoletnią karierą w IBM), aby uporządkowała projekt Copland, ale szybko uznała go za niewykonalny. Apple anulowało Copland w sierpniu i ogłosiło, że nowy Mac OS 8 będzie poszukiwany „poza firmą”. Historia mówi nam, że Hancock chciała Sun Solaris i sprzeciwiła się przejęciu NeXT (szczegół, za który Jobs „podziękował” jej, uprzykrzając jej życie w Apple)... ale BeOS robił dużo hałasu i pojawił się na radarze firmy.

W istocie BeOS miał wszystko, czego Apple chciało dla Mac OS 8… ale negocjacje załamały się. Apple zaproponowało 125 milionów dolarów, co kierownictwo BeOS natychmiast odrzuciło. Niektórzy uważają, że Apple chciało zdobyć BeOS za zbyt niską cenę. Inni, że chciwość Gassée zepsuła wszystko, gdy poprosił o 300 milionów. Rok później Apple wyłożyło 429 milionów dolarów na stół za NeXT, z samym Steve'em Jobsem w pakiecie.

BeOS był skazany na zagładę. Firma sprzedała mniej niż 2000 egzemplarzy BeBox, szybko porzuciła swój sprzęt, aby skupić się na rozwoju oprogramowania, przyjęła architekturę x86, a nawet rozdawała go za darmo. Nic nie pomogło: Be Inc. zwolniło pracowników w 2001 roku i przeszło w ręce Palma, grzebiąc system operacyjny.

Haiku – duchowy spadkobierca

Chciałbyś dziś rzucić okiem na BeOS? Jeśli tak, masz szczęście, ponieważ projekt Haiku jest jego duchowym spadkobiercą. Mimo 18 lat pracy, ten system operacyjny wciąż jest w fazie beta i ma niektóre zaawansowane szczegóły instalacji (np. musisz wcześniej utworzyć „pustą” partycję, aby zainicjalizować na niej BFS), ale zdecydowanie warto go poznać, jeśli masz drugi komputer.