Sandbox plików ogranicza ścieżki i zasoby systemu plików, do których może sięgnąć agent AI. Apple opisuje kontrolę dostępu aplikacji do konkretnych lokalizacji w macOS, a Debian — przestrzeń nazw systemu plików w Linuksie, składaną z jawnych montowań. To różne mechanizmy, a samo ograniczenie dostępu do plików nie izoluje sieci.

Przyznaj agentowi dostęp do tych plików, których rzeczywiście potrzebuje; odrębnie rozważ dostęp do sieci i danych uwierzytelniających.

Jak różnią się mechanizmy macOS i Linuksa?

W macOS użytkownik może wskazać, które aplikacje i witryny mają dostęp do plików w określonych lokalizacjach. W Linuksie bubblewrap tworzy przestrzeń nazw systemu plików, której widoczna zawartość zależy od jawnie skonfigurowanych montowań.

PlatformaMechanizmUdokumentowany zakres
macOSUprawnienia dostępu do plików i folderówWybór aplikacji i witryn, które mogą uzyskać dostęp do określonych lokalizacji
LinuxPrzestrzeń nazw systemu plików bubblewrapNowa, początkowo pusta przestrzeń, której zawartość budują jawne opcje montowania

Co można ograniczyć w macOS?

Apple opisuje ustawienia pozwalające wybrać, które aplikacje i witryny mogą uzyskiwać dostęp do konkretnych lokalizacji, takich jak Biurko, Pobrane i Dokumenty. Instrukcja Apple dotycząca dostępu do plików i folderów wyjaśnia ten zakres kontroli.

To uprawnienia do określonych miejsc na dysku. Nie należy ich utożsamiać z pełną izolacją procesu agenta: dotyczą dostępu do wskazanych lokalizacji, a nie wszystkich granic działania programu.

Jak działa przestrzeń nazw bubblewrap?

Debian opisuje bubblewrap jako narzędzie tworzące nową przestrzeń nazw systemu plików, której katalog główny jest początkowo pusty. Dopiero opcje montowania budują widoczny w niej układ plików. Podręcznik bubblewrap w dokumentacji Debiana wyjaśnia też, że przy uruchamianiu bez uprawnień administratora wymagany jest użytkownik przestrzeni nazw.

W przykładzie opublikowanym przez L’Informatique.org polecenie montuje /usr, /lib i /lib64 tylko do odczytu, bieżący katalog do odczytu i zapisu, a także /dev i /proc, po czym uruchamia /bin/sh. W pokazanej liście montowań nie ma ścieżki udostępniającej /bin/sh w nowej, pustej przestrzeni. Polecenie nie zawiera też --unshare-user, które tworzy nową przestrzeń użytkownika. Sam zapis nie wystarcza więc, by uznać przykład za kompletną, uruchamialną konfigurację izolacji.

Dlaczego dostęp do plików nie zamyka całego ryzyka?

Anglojęzyczny komentarz Zacka Kormana o błędach sandboxów, zbyt szerokim dostępie i plikach uruchamianych poza izolacją.

Przestrzeń nazw systemu plików i izolacja sieci to odrębne granice. Debian opisuje --unshare-net jako opcję tworzącą nową przestrzeń nazw sieci. W przykładzie L’Informatique.org tej flagi nie ma, więc nie pokazuje on konfiguracji takiej izolacji.

L’Informatique.org zaleca trzymać tokeny API poza katalogiem skanowanym przez agenta oraz oddzielać testowe klucze SSH, konta Git i katalogi robocze. To osobne zabezpieczenie danych uwierzytelniających, niezależne od tego, jakie ścieżki udostępnia agentowi sandbox.

Zack Korman omawia ryzyko błędnej implementacji sandboxa, zbyt szerokiego dostępu oraz plików utworzonych w izolowanym środowisku, które użytkownik uruchamia już poza nim.