Een mislukte 3D-print herstellen

3D-printers zijn met elke generatie robuuster en nauwkeuriger geworden, maar ze zijn nog lang niet immuun voor incidentele fouten die complexe projecten kunnen verpesten. Dat is extra vervelend als het om een lange print gaat, en het laatste wat je wilt zien na een project van 24 uur (of meer) is dat de printer in de lucht werkt, enkele centimeters boven het object. Gelukkig is het niet onmogelijk om een mislukte 3D-print te herstellen. Alles wat je nodig hebt is het nemen van verschillende metingen, het manipuleren van G-Code en heel veel geduld...

"De printer print in de lucht"

Een onzuiverheid in het filament die de spuitmond verstopt, een stroomstoring, een ongelukje in de buurt van de machine (vloeistoffen, huisdieren, kinderen... je weet nooit) en tientallen andere redenen kunnen een 3D-print verpesten. Een van de naarste dingen die je kunt tegenkomen is dat de printer air printing doet na een paar uur printen, maar afgezien van de eerste schok is niet alles verloren. Aan het eind van de dag is 3D-printen een kwestie van coördinaten: als je het laatste punt kunt bepalen waarop de print correct was, dan is er niets dat je ervan weerhoudt om vanaf daar verder te gaan. Het is echter makkelijker gezegd dan gedaan. Het YouTube-kanaal CNC Kitchen publiceerde een video waarin hij in detail enkele opties uitlegt die we hebben om een mislukte 3D-print te herstellen, en de eerste aanbeveling is om het bed warm te houden zodat het object niet van positie verandert.

Leer hoe je een mislukte 3D-print herstelt

Verwijder alle resten van de laatste laag die niet is afgemaakt. Het is nodig dat het oppervlak schoon en egaal blijft om de print voort te zetten.
Meet de hoogte van het object. Deze stap is essentieel, en waarschijnlijk moet je twee of meer schuifmaten gebruiken, afhankelijk van de vorm van je project. De meting moet loodrecht zijn, van het bed tot de laatste geprinte laag. Als je geen schuifmaten hebt, kun je twee of meer metalen linialen gebruiken en meerdere metingen doen om de kans op fouten te verkleinen.

Een andere manier is om gebruik te maken van de geometrische kenmerken van het object om metingen te verkrijgen. De truc is om de G-Code te openen in een G-Code-viewer (je slicer zou er een moeten hebben) en laag voor laag te vergelijken totdat je het exacte punt vindt.
Uiteraard kan de printer zelf de hoogte van het object bepalen met een beetje hulp. Je moet de printer terug laten keren naar de startpositie voor de Z-as zonder het object te raken of te verplaatsen. Maak daarna de nozzle schoon en plaats hem precies boven de laatste geprinte laag. Het scherm van de printer zou de Z-as moeten melden, of je kunt het commando M114 naar de controller sturen om een waarde te krijgen. Bij het vergelijken van de drie meetmethoden was de foutmarge in dit voorbeeld een tiende van een millimeter (90,7–90,8 millimeter).

Bij het hervatten van de print geven sommige gebruikers er de voorkeur aan om verder te gaan vanaf de laag die is mislukt, maar CNC Kitchen stelt voor om te vervolgen met "de laatste laag + de laaghoogte die in de print is ingesteld" om het dubbele extrusie-effect te voorkomen. In dit geval 90,8 mm + 0,2 mm laag, voor een totaal van 91 millimeter.
Het is tijd om de G-Code aan te passen. Op dit moment gooien de meeste gebruikers de handdoek in de ring, maar G-Code is gemakkelijk te interpreteren als we de basiscommando's eenmaal begrijpen. In wezen zoek je naar het laagwisselcommando (in dit voorbeeld G1 Z91.000) en daarna moet je alles wat er tussen die regel en de initialisatie van de printer staat verwijderen. Sla de gewijzigde code op en laad hem nogmaals in de printer. De print zou zonder problemen moeten doorgaan, maar houd de voortgang in de gaten.

Wat als we niet naar de home-positie van de Z-as kunnen terugkeren?

Nogmaals, het meten van de hoogte van het object is een cruciale stap. Het verschil is dat je bij het bewerken van de G-Code ook het G28-commando dat overeenkomt met 'home all' moet verwijderen, omdat jij degene bent die de startpositie handmatig zal bepalen. Dit doe je met programma's zoals Pronterface, die ons helpen om de printercontroller voor de gek te houden. Eerst voer je een home uit van de X- en Y-assen (commando G28 XY), daarna voer je M211 S0 in om de software-limieten uit te schakelen, plaats je de nozzle op de laatste laag en voer je G92 Z(laatste laag) in om Z te definiëren. Herstart de print, terwijl je het gedrag van dichtbij bestudeert. Zet de printer uit als er iets misgaat. Maak het schoon en probeer het opnieuw.

En als het object van het bed is losgekomen?

Als het object de hechting heeft verloren, is je beste gok om de hoogte te meten, het originele model in je favoriete slicer te laden, wat al is geprint 'weg te snijden', verder te gaan met de rest in een nieuwe print en daarna de twee stukken aan elkaar te lijmen. Er zijn zeer goede lijmen voor 3D-prints, en als je oorspronkelijke meting goed is, zul je vrijwel geen verschil merken.